Posts Tagged ‘ wegwerpcamera ’

Resultatenrondje

Ik loop wat achter met de resultaten van al mijn geknutsel zie ik. Even een samenvatting dan maar.

  • De walnootcamera:
    Walnootpinhole
    Niet slecht, voor een walnoot. Deze is genomen met de noot met het pinhole aan de buitenkant. Die met het gat aan de binnekant leverde niks op (een peipklein belicht cirkeltje in een zee van onbelichtheid). Ofwel het gat in de noot zelf groter maken dus, of accepteren dat er een klont tape buiten op zit.

 

  • De wegwerppinhole:
    010 Wegwerppinhole
    Een nogal sterke vignettering, om het zacht uit te drukken. Maar toch wonderwel geslaagd.

 

  • Janus 2.0:
    Ehhhh… De voorkant is prima:
    Foto met de voorkant van de Janus 2.0
    Helaas is de achterkant minder goed. Om niet te zeggen vreselijk onscherp:
    Foto met de achterkant van de Janus 2.0
    Ik denk dat de film wat te ver van de film ligt. De dikte van het deurtje van de voorste camera om precies te zijn. Met een pinhole komt dat niet zo nauw, maar bij een lens duidelijk wel. Terug naar de tekentafel dus. Ik ga er maar een randje af zagen, misschien dat dat helpt.

 

  • Masker in de Agfa:
    Masker in de Agfa.
    Tsja, wat zal ik zeggen. Het helpt natuurlijk niet dat er iets misgegaan bij het ontwikkelen, vandaad de witte banen boven en onder. Ook blijken de ogenschijnlijk strakke lijnen toch een beetje waterig. Het overheadsheetmateriaal is misschien ook net te korrelig van structuur (of ik had erg vieze handen toen ik het masker maakte), echt helder is het allemaal niet. Dus. Het idee is goed, de uitvoering kan beter.
Advertenties

Wegwerppinhole

Ik mag graag knutselen met pinholecamera’s. Ik heb papieren pinholecamera‘s, de lucipin, minipinholedingetjes, en nog zo wat dingen. Wat de meeste pinholecamera’s missen is een fatsoenlijk mechanisme om door te spoelen, en een normale sluiter. Dat geklooi met stukjes tape, schuifjes, en tikkertjes kan soms knap irritant zijn. Ik bedacht dat een gehackte wegwerpcamera misschien wel te combineren zou zijn met een pinhole. Het plastic lensje van een wegwerpcamera is makkelijk genoeg te verwisselen met een pinhole. De gewone sluitertijd is natuurlijk te kort voor een pinholefoto, maar met een B-modus toegevoegd is dat makkelijk opgelost. Die theorie ben ik nu dus maar eens uit aan het testen.

Pinhole en lens naast elkaar. Het pinhole op de plek van de lens.

Janus – resultaten

Krijg nou wat! Het werkt nog ook! De hybride camera die ik een tijdje geleden in elkaar knutselde doet zowaar precies wat ik van hem verwachtte.

– Redscale pinhole plaatjes.

Redscalefoto met de Janus

– Gewone plaatjes

Gewone foto met de janus.

– Combinaties van die twee.

Beide zijden belicht.

Vooral de pinholes zijn wel geslaagd, vind ik. Redscale is daar wel geschikt voor, zo blijkt, want kan wel tegen een stootje, qua overbelichting. De combinaties zijn wat twijfelachtiger. De pinhole heeft de neiging de gewone foto te overstemmen. Toch zijn er wel wat aardige combi’s bij vind ik. Zeker voor herhaling vatbaar.

Beide zijden belicht.

Dubbelzijdige hybride camera: Janus

In navolging van Dirkon, Dirk II en Dirk III, is er nu Janus. Genoemd naar de Romeinse god van de doorgangen, met twee gezichten. Janus ontstond naar aanleiding van dit artikeltje. Twee camerahuizen die rug aan rug zitten, en dezelfde film van twee kanten kunnen belichten. Een supergave camerahack, maar om er nu twee ‘echte’ camera’s aan op te offeren leek me wat te veel gevraagd van mijn knutselkunsten. Ik begon dus eenvoudig, met een simpele pinhole camera achterop.

Stap een was een gang naar de kringloopwinkel voor een goedkoop en simpel cameraatje om op te offeren. Het werd de Jack’O, een camera die me vooral aansprak omdat de originele verpakking meldde dat er maximaal 24 opnames mogelijk waren, terwijl de camera door de erpakking en de (doorzichtige) body heen al liet zien dat de teller echt tot 36 ging.

De Jack'O camera, met geïntegreerde en opengeklapte lensdop.

Na zo goed als zorgvuldig meten bepaalde ik waar het gat in de achterklep moest komen en ging ik aan de slag met een hobbymes. Dat viel nog niet mee! Het bleek taai plastic te zijn. Na een uurtje vrij vruchteloos kerven met gevaar voor eigen slagaders kwam Man des Huizes thuis en suggereerde een aansteker om het mes te verhitten. Dat ging al beter, en na een kwartiertje verhitten en gaatjes smelten was daar een vrij aardig rechthoekig gat, en nog op de goede plek ook.

Uitgezaagd gat in de camera. Het gat zit op de goede plek.

Het was wel wat rafelig, maar met een schuurpapiertje waren de ergste bramen en scherpe randjes wel weg te krijgen. Daarna even onder de kraan het stof en gruis eruit gespoeld. Bij een echte camera niet aan te raden, maar bij zo’n plastic geval met maar een enkel lensje kan het weinig kwaad. Wel goed laten drogen op de verwarming natuurlijk, ander gaat je film plakken.

Volgende stap was de constructie van een pinhole-body. Vergelijkbaar met de lucipin, maar in plaats van het luciferdoosje in elkaar te schuiven, heb ik ze hier op elkaar geplakt, om de body iets dieper te maken, voor een iets grotere brandpuntsafstand. Het gat dat ik nog had liggen leek me wat aan de grote kant, en dan is een iets grotere afstand tot de film beter, meen ik mij uit halfvergeten artikelen te herinneren.

Pinhole body.

Die werd vervolgens met zwart tape over het gat heen geplaatst, zodat de pinhole netjes achter de lens zit. Goed afdichten natuurlijk, er mag geen licht tussen camera en pinhole body vallen.

De pinhole body aan de gewone camera bevestigd. Bovenaanzicht van Janus.

De film wordt nu gewoon in de camera gelegd. Wil ik een gewone foto, dan meem ik die en spoel door. Wil ik een (redscale) pinholefoto, dan neem ik die, druk dan af met de lensdop ervoor, en spoel door. Wil ik een combi, dan druk ik af, neem een pinholefoto (of andersom), en spoel door.

Eerst maar eens een proefrondje, en dan kunnen we verder experimenteren. Met op elkaar aansluitende maskers in de camera bijvoorbeeld. En intussen op zoek naar een geschikte camera om kapot te zagen en achterop te monteren, zodat we een echte Janus kunnen maken, met aan beide kanten een echte lens en sluiter.

Herbruikte wegwerpcamera: resultaat

Een paar weken geleden vertelde ik hoe ik een wegwerpcamera had omgebouwd tot weer te gebruiken camera, met dubbele-belichtingsfunctie en B-setting. Inmiddels zijn de eerste resultaten binnen. Dan valt zowaar helemaal niet tegen! Hoewel de redscale inderdaad een wat lage iso heeft voor het kleine plastic lensje, is het wel heel geschikt voor dubbels, vooral bij mooi weer. Alleen de B-setting, die was niet zo’n succes. Al na twee pogingen knapte dat draadje. Misschien langs een scherp randje geschuurd of zo. Volgende keer een steviger touwtje dus.

Dubbele redscale foto met de hergebruikte wegwerpcamera. Dubbele redscale foto met de hergebruikte wegwerpcamera. Dubbele redscale foto met de hergebruikte wegwerpcamera.

Wegwerpcamera gereïncarneerd

Al tijden lag in een la een oude wegwerpcamera te verstoffen. De film was lang geleden al ontwikkeld, maar het stuitte me tegen de borst om een toch nog vrij functionele camera zomaar weg te gooien. Gelukkig is daar het alwetende internet, en meer in het bijzonder Instructables. Een handleiding voor het aanpassen en hergebruiken van een wegwerpcamera was zo gevonden, en op een regenachtige zaterdagmiddag moest het er dan maar eens van komen.

In tegenstelling tot die in de handleiding, had mij wegwerpcamera geen flits, dus kon ik hem na het verwijderen van het karton met een schroevendraaier zonder gevaar voor elektrocutie zo openwippen. (Nou ja, dat had ik natuurlijk al veel eerder gedaan, toen ik de film ontwikkelde.)

Ook de voorkant kon zo worden losgetrokken, zodat het binnewerk zichtbaar wordt.

Het binneste van de wegwerpcamera.

Aangezien mijn camera iets anders in elkaar zit dan die van de handleiding, moest ik even goed kijken hoe het werkte. Niet al te ingewikkeld gelukkig. Als je een paar keer afdrukt en weer doordraait (niet met het normale doorspoelwiel, dat doet niks zonder film, maar met het kleinere tandwiel iets links eronder) wordt duidelijk welk palletje de camera op scherp zet, en hoe de sluiter werkt.

Het sluitermechaniek, en schroefjes.

Om er goed bij te kunnen moest wel de lens nog worden verwijderd, door de twee schroefjes te verwijderen, maar dan ligt het in volle glorie voor ons.

De sluiter.

Ik wilde twee wijzigingen doorvoeren:

  • Een B-modus toevoegen, waarmee ik de sluiter handmatig lang open kan zetten.
  • Iets inbouwen waarmee ik dubbele belichtingen kan maken.

Allebei vrij eenvoudig te realiseren, zo leerde mij de handleiding. Voor de B-modus knoopte ik een draadje aan het uitstekende dingetje van de sluiter.

Met een draadje aan de sluiter kun je hem open trekken.

Ook een dubbele belichting valt met een draadje te realiseren, dit keer aan het palletje dat de camera op scherp zet. Trek je hieraan, dan kan je opnieuw afdrukken zonder eerst door te hoeven spoelen. Het was wel even pielen om het draadje eromheen te krijgen. Uiteindelijk hielp het om de camera eerst op scherp te zetten, en dan wat t hengelen met een lusje.

Met een draadje om dit palletje kan je dubbele opnamen maken.

De volgende stap was om twee gaatjes in de (voorste) buitenkant van de camera te boren, waar de draden door naar buiten worden geleid. Met een beetje geduld was dit prima te doen met een schroevendraaiertje. Het is maar waaibomenplastic…

Gaatje in de buitenkant van de camera.

De handleiding deed ze beide aan dezelfde kant, maar omdat mijn camera anders in elkaar zit, had ik er een aan weerszijde. De voorkant kon er nu weer op: draadjes door de goede gaatjes pielen en het ding op zijn plek drukken.

Nu was het tijd om er nieuwe film in te doen. Ik heb voor 100 iso redscale gekozen. Of dat een goede keus is voor een camera die gebouwd is op 400 iso kleurenfilm is nog even afwachten, maar ach, er zit nu een B-modus op natuurlijk.

Nieuwe film in de wegwerpcamera.

Die nieuwe film erin doen is wel een doka- of wisselzakklusje. De film moet namelijk helemaal uit het rolletje getrokken worden, om een spoeltje gewikkeld, en dat dan in de camera gestopt. Elke keer dat je doorspoelt trek je dan de zojuist gemaakte foto het rolletje in. Dat heeft als voordeel dat in het onwaarschijnlijke geval dat je de camera kapot laat vallen of zo je foto´s in elk geval gered zijn. He nadeel is dat je op de tast de film moet afrollen, weer oprollen, in de camera stoppen, en dan de camera weer afsluiten. En dat zonder je draadjes ergens klem te krijgen. Maar goed, zo ingewikkeld is dat ook weer niet allemaal.

Laatste klusje was toen nog om een paar fliebertjes aan de draadjes te knopen (in mijn geval wat resten plastic van de verpakking van een schroevendraaier, maar karton of een paar knopen of zo werkt net zo goed). Een paar stukjes klittenband en een drupje lijm zorgen ervoor dat de draadjes niet rondzwieren en overal achterhaken of in de knoop raken, maar keurig uit de weg zitten als ik ze niet gebruik.

Het eindresultaat.

Het zal mij benieuwen wat het resultaat gaat zijn!