Posts Tagged ‘ reparatie ’

Holga-saga

Alweer een hele tijd geleden berichtte ik hier over de losgelaten doorspoelknop van mijn Holga. Na wat gepiel met doorspoelen met behulp van een tang dacht ik met wat sugru de boel wel gerepareerd te hebben. Maar helaas, de doorspoelknop kwam toch weer los. De sugru was blijkbaar niet opgewassen tegen de krachten die op zo’n knop komen te staan. Er zaten nog een paar foto´s op het rolletje, dus ik dacht, ik gebruik de tang nog wel even om het vol te maken, en dan ga ik daarna met verse sugru nog eens wat proberen. Maar dit keer kneep ik te hard in de toch al wat mishandelde as, en brak hij af. Nu was het toch wel echt gebeurd met de camera, vreesde ik.

Tot ik op internet de eerder genoemde Formcard tegenkwam. De Formcard is hard plastic, dat je in heet water kneedbaar maakt, en wat dan hecht aan plastic. Aan het stompje afgebroken doorspoelknop van de Holga bijvoorbeeld, die ik natuurlijk niet had weggegooid, want je weet maar nooit. Een paar weken na mijn bestelling viel een setje creditcard-achtige plaatjes in vijf kleuren in de brievenbus. Geen groen helaas. Maar zwart past ook wel bij de slijtplekken op de camera, dus vooruit dan maar.

En zowaar, het werkt! Ik kneedde een knop (zonder al te veel brandblaren ook nog), duwde hem op de Holga (met een stukje alu-folie eronder zodat hij alleen aan het stompje zou hechten, en niet aan de camerabody zelf) en wachtte tot hij afgekoeld en uitgehard was. Hatsa! Werkende knop! Mooi is anders, en ik moest nog een beetje bijschaven met een mesje om hem soepel te kunnen laten draaien, maar hij werkt. Holga leeft!

Met Formcard gerepareerde Holga.

Met Formcard gerepareerde Holga.

 

Advertenties

Formcard

Op internet kwam ik een Kickstarter (nou ja, een Indiegogo-dinges) tegen voor weer een nieuw reparatieproduct, de Formcard. Ik ben al dankbaar gebruiker van het kneedbare rubber Sugru, maar dat heeft zijn beperkingen (het is niet stijf bijvoorbeeld, maar rubberig). De Formcard is hard plastic, dat je in heet water kneedbaar maakt, en wat dan hecht aan plastic. Is het uitgehard, dan is het hard plastic. Gooi je het opnieuw in heet water, dan wordt het weer zacht en kun je het hergebruiken.

img_20170225_151548

De eerste succesvolle reparatie is inmiddels een feit. Het handvat van het handveger was afgebroken, maar met een formcardje – nog in de goeie kleur ook – is het weer prima te gebruiken.

img_20170225_151637 img_20170225_151656

Ook de eerste mislukking is overigens een feit. Het kapotte handvat van de kaasschaaf dacht ik ook te kunnen repareren met een formcard. Dat was ook wel zo, alleen had ik er even niet bij stilgestaan dat de vaatwasser ook al heet genoeg is om het spul weer vloeibaar te maken. Het reultaat was een bestekbakje met een gesmolten klont witte zut met drie lepels erin vast. Met een kwartiertje prutsen in een bak warm water was alles wel weer ontward en schoon, maar handig is anders. Niet geschikt voor vaatwasbestendige dingen dus.

Gesmolten formcrd.

Geredde spijkerbroek

Zou het komen doordat ik een zittend beroep heb dat mijn broeken altijd op mijn kont doorslijten? Of ben ik gewoon te gierig om op tijd nieuwe broeken te kopen? Dat, waarschijnlijk, en het feit dat er tegenwoordig geen spijkerbroeken meet te krijgen lijken zonder idioot nauwe pijken en een berg elastaan erin verwerkt, twee dingen waar ik een hekel aan heb.

Ingevoegde rant: dat elastaan! Het verpest niet alleen alle broeken – na een dag dragen staan er knieën in – maar lijkt ook in alle dames-T-shirts, hemden en dergelijke verwerkt te zitten. Na een maand of wat komen er van die uitlubberende stukken in de shirts en zien ze eruit of je ze uit de derdehandsbak van de kringloop hebt. En dan hebben we het nog niet eens over de milieuaspecten van de productie van dat spul. Een spijkerbroek is toch al niet het meest groene kledingstuk, maar het hoeft ook niet nog erger.

Nu heb ik nog één spijkerbroek van 100% katoen, maar die was ook alweer doorgesleten. Gelukkig kwam ik een vrij goede methode tegen om hem weer op te lappen. Vrij letterlijk. Hiervoor waren nodig:

  • opstrijkvlies (zoomband of zo)
  • strijkbout
  • wat lapjes spijkerstof, ik had nog wat over van mijn spijkerrok
  • een naaimachine
  • lichtblauw garen

Om te beginnen knipte ik wat lapjes stof met afgeronde hoekjes, alsof je een band plakt. Ik weet niet of die hoekjes echt nodig zijn, maar het kriebelt allicht minder dan vierkante hoekjes. Deze plakte ik met het zoomband en een strijkbout op de zwakke plekken. Gewoon de handleiding van het zoomband volgen: op de stof leggen, lapje erover, natte theedoek erop, en stevig strijken tot de theedoek zowat droog is. Oppassen dat je het plakspul alleen naast de gaten legt, anders ga je het straks zien.

Lapjes op de gaten gestreken

Dan met de naaimachine en een gewone rechte steek een flink aantal keer heen en weer zigzaggen. Als je garen in de kleur van de broek gebruikt, zie je er uiteindelijk verrassend weinig van. Tenminste, als je van tevoren de rafels van je slijtplek knipt, wat ik vergeten was.

Opgelapte gaten

Goed, het resultaat is misschien niet geschikt voor naar je werk, maar het is nog toonbaar genoeg voor de supermarkt of de camping. Nu maar hopen dat hij het volhoudt tot de skinny jeans weer passé is en er weer normale spijkerbroeken te krijgen zijn.

Opgelapte gaten

Update

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat gepost heb hier. Net dat ik in de tussentijd heb stilgezeten, maar echt spannende dingen heb ik ook niet echt gedaan. Een kleine update:

– Twee jaar gelden alweer smolt tijdens de vakantie op Corsica de lijm waarmee de doorspoelknop van mijn Holga vast zat. Superlijm hielp niet, en sindsdien zat de knop los. Dat werd steeds irritanter, want de groef waarin hij soort van achter haakte tijden het doorspoelen begon te slijten, waardoor ik steeds vaker een tang nodig had om door te spoelen. Maar tadaa! Sugru to the rescue! Klontje in de knop, knop goed aandrukken, dagje drogen, en klaar is kees. Het lijkt tot nu toe te helpen.

Losse doorspoelknop van de Holga

– Een oud collega vroeg me teksten te schrijven voor het nu al klassieke meesterwerk Kleuren voor Dummies. Aldus geschiedde, en ik maakte er nog illustraties bij ook. Soort van. Binnenkort in de winkel! (Overigens was ik ingeschakeld als broodschrijver, en krijg ik geen royalties. Maar als je van kleurplaten houd kan je het kopen.)

relief

Nog een paar achterstallige ah-fuck-jes:

– Mijn geweldige draagtas voor de Zenit E blijkt een klein minpuntje te hebben: hij is weliswaar stevig genoeg en zo, alleen de ringen blijken zich uit het stiksel te werken. Zoals ik al fietsend merkte… Gelukkig is de Zenit degelijk Sovjet-spul en gebouwd als een tank, dus die val op de keien vanaf een rijdende fiets had geen andere gevolgen dan een opgesprongen camera (paar foto’s verloren, de rest van het rolletje deed het nog.

– Mijn nieuwe poging tot eier-pinhole is bezweken aan de opruimwoede van Man des Huizes, die het nodig vond de vensterbank schoon te maken. Goed, dat was ook wel nodig, maar daarbij werd wel mijn ei verplaatst. Naar een blinde muur. Er was niks op de foto te zien.

Oeps: geen digitale infrarood

Mijn grootste camerablunder tot nu toe is van recente datum. Op internet (o, poel des onheils) kwam ik een intrigerende handleiding tegen om een digitale compactcamera zo aan te passen, dat je er pseudo-infraroodfoto’s mee kan maken. Van die fraaie false-color dingen, sprekend een authentieke aerochrome-foto. Nou had ik nog een oude Fuji liggen, waarvan Man des Huizes het led-scherm had gesloopt. Afgezien van dat scherm werkte hij nog wel, maar ik had inmiddels toch een nieuwe. De handleiding was dan wel voor een Kodak Easyshare, maar ach, hoe verschillend kunnen twee compactcamera’s nou zijn?

Nou, verrekte verschillend. Dat Kodak-ding had maar een stuk of 6 schroefjes, en dan met een paar simpele stappen kwam je bij de zogenaamde hot mirror, het onderdeeltje dat je eruit moet halen, waarna je met een geel filter prachtige pseudo IR-foto’s maakt. Mijn Fuji had een heleboel schroefjes. Ik begon nog heel georganiseerd, met af en toe een foto van het proces ter referentie voor het weer in elkaar zetten. Maar al snel liep het aantal schroefjes op. Ik kwam allerlei onderdelen tegen die niet in de handleiding voorkwamen. Foto’s van het proces had ik ook al niet meer gemaakt. Na een halfuurtje zat ik met een berg onderdelen, en was ik nog altijd niet bij die spiegel. Denk ik. Was dat vierkantje nu de spiegel, of toch de chip? Wat het ook was, ik kreeg er geen beweging in. En toen stond Man des Huizes met pannen eten voor mijn neus en moest de boel aan de kant.

En nu ligt er dus al weken een treurig hoopje camera-onderdelen mij aan te staren. Er is nog niet de kleinste kans dat ik het ding ooit weer in elkaar krijg, laat staan dat hij dan ook nog werkt, IR of niet. Maar de hele boel in de vuilnisbak mikken, krijg ik ook nog niet over mijn hart.

Treurig hoopje cameraonderdelen

Vakantiereparondje

Het was weer zover: de jaarlijkse sneeuwtocht, altijd weer goed voor een rondje reparatie. Het viel reuze mee dit jaar. We hadden wel degelijk schade – een hele tent total loss, voorbij elke reparatie. Afgezien daarvan waren het voornamelijk veel kleine dingetjes. Mooi om te zien dat naald en draad tegenwoordig tot de standaard kampeeruitrusting behoort. Er is heel wat afgestikt aan handschoenen, tassen, sloffen en wat dies meer zij.

Handschoen in reparatie Slof in reparatie Tas in reparatie

Zelf naaide ik een gat dicht in een fleecehandschoen, en repareerde ik de naad van mijn dikke overhandschoen die was opengesprongen. Dat viel nog niet mee, want het was leer en daar is mijn naaigerei eigenlijk niet op berekend. Geen wonder dus dat ik uitschoot en me prikte aan de botte kant van mijn naald. Dat klinkt niet zo pijnlijk, maar het deed wel degelijk verrekte zeer, dagen lang. Wat ik al niet over heb voor een hele handschoen. Uiteindelijk had ik het naadje dicht genaaid en er nog een waterdichte plakker overheen gedaan tegen het vocht. Past mooi bij de plakker die ik voor vertrek al op de andere handschoen had gedaan. Ik weet niet hoe robuust dat spul (zelfklevende ripstop) op de lange duur is, maar voorlopig kan ie weer even mee.

Kapotte fleecehandschoen Dichtgenaaide duimnaad Afgeplakte naad

Gelukkig was er ook nog wat te doen voor de ducttape. Het uitgraven van tenten met etensbakken bleek niet zo heel goed voor die bakken te zijn. Maar liefst drie zijn er gesneuveld. Met afgebroken handvaten valt wel te leven, maar voor de barst in de bak zelf moest goed getapet worden. Soep valt er niet meer mee te eten, maar een wat drogere maaltijd nog wel.

Laplandtrog in reparatie

Kapot shirt gered

Ik had een pleurisduur merinowollen shirt voor op koude wandeltochten. Daar vielen op een gegeven moment nogal grote gaten in, vooral onder mijn oksels. Blijkbaar heb ik nogal corrosief zweet (al hebben mijn andere kleren daar geen last van).

Kapot shirt

Ik had het tijden geleden al eens proberen te repareren met viltwol, maar dat was vrij jammerlijk mislukt. Het vilt kromp en schrompelde in de was samen, en de gaten bleken uiteindelijk te groot om te kunnen overbruggen. Het resultaat was nog steeds gaten onder mijn oksels, maar nu met een soort blauw okselhaar erbij.

Kapot shirt met mislukte reparatie

Omdat ik af en toe een beetje een hoarder ben, gooide ik het shirt niet weg, maar lag het maanden (oke, twee jaar) te verstoffen in mijn kast. Tot ik laatst een ingeving kreeg om het shirt te redden. Supersimpel. Ik knipte de mouwen eraf: hoppa, een lekker warm merinowollen hemd.

Wollen hemd

De mouwen knipte ik netjes recht af, en ik tornde de zijnaad een paar centimer open net onder de boord. Hoppa, twee polswarmers voor het stukje arm waar het altijd mijn mouw in tocht op het randje van mijn handschoenen.

Afgeknipte mouwen Polswarmers

Toch weer wat gered van de vuilnishoop.