Posts Tagged ‘ Polaroid ’

Poging tot experiment

Het voordeel van Polaroid-film, is dat de batterij die de camera aandrijft geïntegreerd zit in de filmcassette. Geen gedoe dus met eraan moeten denken of de batterijen in je camera het wel uithouden, als er film in zit, doet je camera het. Althans… Het nadeel van Polaroid-film is dat de batterij in de filmcassette ook leeg kan zijn.

Ik maakte afgelopen voorjaar de fout om mijn Polaroid Image 2 mee te nemen op een vrij winterse hike in maart. Na één moeizame foto weigerde de camera dienst en was het gedaan met de Polaroids op die trip. In het koude weer was de batterij van de toch al niet meer zo verse film razendsnel leeggetrokken. Ook thuis, weer helemaal opgewarmd, deed de camera niets meer. Een nieuw pakje film hielp, maar toen zat ik met een pakje vol film zonder batterij. Da’s toch zonde van de dure film.

Nu had ik ergens gelezen over cliché verres, een fotografische techniek waarbij je op een transparant vlak tekent of etst of print, en dat dan op fotogevoelig materiaal vastlegt. Met andere woorden, precies wat ik doe om cyanotypes te maken. Dat leek me een uitstekende manier om toch nog wat met mijn Polaroid-film te doen.

In de wisselzak legde ik een groot transparant positief op een niet-belichte foto. Om hem te belichten gebruikte ik een losse flitser. Nu moest hij alleen nog ontwikkeld worden. Dat gebeurt normaal door hem uit de camera tussen een paar rollers door te duwen. Die rollers verspreiden de juiste chemicaliën vanuit het brede stukje rand onder de foto over de lichtgevoelige emulsie. Zonder batterij lukt dat niet, dus moet je wat anders bedenken. Een deegroller leek me een prima alternatief. Gouden oplossing, zo leek me.

Alleen jammer dat het totaal mislukte.

Ik deed verschillende pogingen: belichten met fietslampjes, een flitser, een half afgeplakte flitser. Met transparante positieven, blaadjes en bloemen direct op de film… Toen ik later nog een keer een half pakje met lege batterij trof (tip: laat de film niet maanden in de camera zitten…) probeerde ik het gewoon weer. Het resultaat was elke keer hetzelfde: volkomen abstract.

Niet bepaald wat ik ervan hoopte. Toch heeft het ook wel wat, die diepe blauwe en groene blobs tegen een bruinige achtergrond. Ik doe het er maar mee.

Advertenties

Polaroid negatieven

Na het succes van de ombouwactie van mijn Polaroid Colorpack 80 heb ik al de nodige fraaie plaatjes geschoten. Maar die Fuji-film, die levert dus ook een soort negatieven op. Daar merk je niet zo veel van, het zijn pikzwarte velletjes waar geen beeld aan te ontdekken valt. Maar hoera voor internet, want daar vond ik dat je die negatieven relatief makkelijk te voorschijn kon halen. Je ziet die negatieven niet, omdat er een soort zwarte verf op de achterkant zit, die nodig is om de boel tijdens het ontwikkelen van de foto in het donker te houden. Als je de foto eenmaal van het negatief hebt afgepeld, kun je door die zwarte laag weg te halen, ook het negatief zichtbaar maken. Dat weghelane van de zwarte laag kaan heel simpel met gewone bleek, waar je ook de plee mee doet.

Men neme een negatief van een Fuji-instantfoto.

Negatieven van Fuji FP-film

En een glasplaatje (uit een fotolijst bijvoorbeeld). Zet de glasplaat schuin in de gootsteen, maak hem nat, en leg het negatief op het natte glas, met de doffe zwarte laag boven. Het idee is dat het negatief met de emulsiekant tegen het natte glas zit gezogen, zodat er aan die kant geen bleek bij komt.

Nagetief op nat glas geplakt

 

Giet wat bleek in een bakje, en smeer het dan met een kwast over het negatief. Pas op dat er geen bleek onder loopt. Beetje poetsen, af en toe even de kraan erop om de zwarte smurk weg te spoelen, nog wat bleek. Ik had een paar minuten per foto nodig.

Bleek op het negatief smeren

Als je denkt dat het goed is, trek je de foto van het glas. Er zit nu vieze smurk aan de glaskant en op het glas. Spoel dit weg met water (koud water kan, warm water gaat wat sneller). Wrijf wat met je hand, maar voorzichtig, anders krijg je krassen in je negatief. Vooral niet met bleek, want dat beschadigt de emulsie.

matige foto van de smurk op het polaroid negatief

Het resultaat is een negatief van je foto. Als het goed is dan. Als je ziet dat er nog delen van de zwarte laag zijn achtergebleven, kun je gewoon de foto nog eens op het glas plakken en nog wat bleek erop doen. Wel aan de goede kant natuurlijk, ander poets je je foto weg in plaats van de zwarte laag. Inscannen en omkeren, en je hebt een foto.

Gered negatief van Fuji instantfilm

Op internet zag ik allerlei lyrische verhalen over hoe het negatief een betere, scherpere foto opleverde dan de eigenlijke foto, maar dat was bij mij bepaald niet zo.

Instant negatief waar bleek op is gekomen

Hier was dus per ongeluk bleek aan de verkeerde kant van het negatief gekomen.

Ik vind het wel een cool effect, maar wel op een nogal gruizige, verkleurde manier. Dat komt waarschijnlijk doordat je om dit goed te kunnen doen, je negatieven ook in het donker moet houden na het ontwikkelen. Laat je ze in het ligt liggen (zoals ik bij een aantal deed), dan gaat de ontwikkeling van het negatief door, en eindig je met een totaal overbelichte, lege foto.

Niet meer te redden instant negatief

Cyanotype T-shirt

Al tijden (ruim een jaar) had ik het idee om een cyanotype op een T-shirt te zetten. Eerst maakte ik me zorgen dat dat na één keer wassen geruïneerd zou zijn, maar mijn experimenten met verschillende wasmiddelen stelden me redelijk gerust. Nou gaat er bij mij altijd nogal wat tijd overheen voor ik alle stappen van zo’n project doorlopen heb.

  • Eerst moesten er T-shirts komen. Van de HEMA, want die heeft hele goedkope. Die bleven vervolgens een half jaartje onder in de kast liggen.
  • Toen moesten er grote negatieven komen. Printen op transparanten, dat had ik eerder gedaan. Maar niet zomaar een foto. Ik had bedacht dat ik een camera vrijstaand wilde hebben. Dus verschillende foto’s van favoriete camera’s genomen, en bewerkt in Photoshop Elements. Ze moesten vrijstaand gemaakt, zwart-wit worden, negatief, contrastrijk, en tegen een soort neutrale achtergrond komen. Een softe cirkel. 
    clack
  • Toen moest er heel lang getwijfeld worden over welke camera ik dan daadwerkelijk op het eerste shirt zou zetten. Na lang dubben, en een kleine enquete op de Lomography-site, viel mijn keuze op de Holga. Favoriete camera, en ook een vrij aardig geslaagde foto.

Tsja, en toen was er eigenlijk geen excuus meer. Op een goede avond dan toch maar weer eens een bakje cyanotype-chemie gebrouwen en mijn twee T-shirts behandeld. Eerst wel een driedubbele krant in de shirts gestopt, want het is natuurlijk de bedoeling dat alleen de voorkant bedrukt wordt, en dubieuze vlekken op de achterkant willen we niet.

Cyanotype-meuk klaar voor de start

Het resultaat was een fraai knalgroen vlak op de shirts. Ik maakte bij de ene nog een frivool druppelrandje om het vlak heen (okee, ik knoeide wat, en maakte er toen maar decoratie van…).

Groene emulsie op een T-shirt

De volgende dag was het weliswaar geen superzonnig weer, maar ik waagde het er toch maar op. Mijn testafruk van een paar weken eerder was wat aan de donkere kant, dus ik nam nu een veilige langere tijd, ook om dat het dus een tikje bewolkt was. De belichtingstijd was een minuut of twintig.

cyanotype-T-shirt aan het begin van de belichting. cyanotype-T-shirt aan het begin van de belichting.

Bij het uitspoelen bleek dat een goede zet te zijn geweest: er kwam een stralend blauwe, mooie afgetekende Holga tevoorschijn. Hoera!

Holga op T-shirt!

Polaroid vs. Cyanotpye

Ik had het idee om een cyanotype te combineren met een Polaroid transfer lift. Het leek me leuk om een polaroid over een cyanotype te leggen, zodat je een gecombineerd beeld krijgt. Eerst dus een cyanotype gemaakt, die fraai lukte.

cyanotype

Ik wilde de strakke lijnen van de steiger combineren met het zachtere beeld van deze molen.

sepia polaroid

De schaar erin dus, en in warm water om de boel te liften.

de schaar in de polaroid polaroid in heet water

Daarna met wat pielen kreeg ik hem op de cyanotype zoals ik het in gedachte had. Alleen zag het er niet uit. De tere sepiakleuren van de polaroid vielen totaal weg tegen het donkerblauw van de cyanotype.

cyanotype met polaroid eroverheen

Dat was niks, dus ik dacht, ik haal hem er weer af en plak de polaroid op zijn eigen kaartje, dat is vast mooier dan zo. Dat is gelukkig een kwestie van opnieuw in heet water, en opnieuw pielen met het flubberige vliesje. Toen ie dan eenmaal min of meer recht op zijn eigen kaartje zat zag ik tot mijn verbazing dat de donkere delen van het plaatje het beeld van de cyanotypie hadden overgenomen.

polaroid transfer met cyanotype

Heb ik dus toch nog mijn polaroid-cyanotypecombi.

Nieuw leven voor de Polaroid 80

Polaroid Colorpack 80

Polaroid Colorpack 80

Een paar jaar terug kocht ik op een rommelmarkt een oude Polaroid-camera. Ik wilde er al tijden eentje, en was dan ook heel tevreden et mijn aanwinst: €5 en nog in de originele doos ook! Maar bij thuiskomst kwam ik erachter dat ik feilloos dat ene model had gekocht waarvoor echt geen film meer te rijgen is, ook niet van Impossible Project. Shit. En zo verdween er weer een camera ongebruikt naar de zolder.

Maar hoera voor internet, wat op Instructables vond ik een mooie handleiding om mijn Colorpack 80 zo aan te passen dat er Fuji-instantfilm in kan. Die is nog goedkoper dan Impossible ook. Nu heb ik dat dan eindelijk ook maar eens gedaan.

DSCF6508

Als je de camera openmaakt, zie je een soort klepje met daarop in witte letters iets over dat je de batterijen regelmatig moet vervangen. Dat klepje moet eruit. Het zit in de camera gelijmd, dus met wat wrikken met een tang komt het er vrij aardig uit.

Dit klepje moet eruit

Onder het klepje komen nu wat richeltjes tevoorschijn. Die moeten er ook uit. De tang doet weer wonderen. Kleine restjes kun je nog met een stanlymes of zo wegschaven.

DSCF6507

Als je nu probeert de filmcassette in de camera te stopen, zie je dat die nog steeds een beetje te lang is. Gelukkif is die cassette ook van plastic, dus daar snijden we ook een randje af. Er staat een soort rechthoekje op, en dals je een lineaal langs de bovenkant daarvan legt, heb je precies de goede hoeveelheid. Eerst met een mes goed inkerven (ook de zijkanten), en dan met de tang afbreken. Als het goed is past het nu.

DSCF6509

 

Batterijen in de camera, film in de camera, en klaar is kees. Het lijkt aanvankelijk of het zwarte papier klem zit in de camera, zo onlogisch ziet het eruit, maar dat schijnt normaal te zijn. Sluit de camera af bet de metalen beugel en trek het zwarte papier naar buiten. Nu is de camera klaar. Neem een foto, en trek het witte papiertje dat naar buiten steekt eruit. Nu komt er ook een foto naar buiten, die je ook naar buiten trekt. Laat de foto een minuut of twee liggen (er staat een tabelletje op met exacte tijden), en trek dan het negatief van de foto af.

DSCF6511 Ontwikkelende foto

Hoera!

 

PS. Je ziet een zwart strookje op de foto’s staan dat niet belicht is. De film die eigenlijk in deze camera hoort, heeft een iets ander formaat dan de Fuji-film. Deze Fuji is dus iets te groot eigenlijk, waardoor hij niet helemaal belicht wordt. Kan ik mee leven.

Nog maar eens een boekje

Bij het opruimen van de boekenkast kwam ik (of nou ja, Man des Huizes, die het daadwerkelijke opruimen deed) een oud nummer tegen van het tijdschrift Handboekbinden. Waar ik dat nu weer vandaan heb, geen idee. Maar er stond wel een leuk, laagdrempelig boekje in. Het leek me heel geschikt als verzamelalbumpje voor de rondslingerende Polaroids.

Polaroids

Ik had bedacht dat het A5-formaat moest worden, da’s wel zo makkelijk: een A4 doormiddenknippen, en dat dan weer dubbelvouwen tot katernen. Precies het goede formaat voor een Polaroid. Ik gebruikte dik papier om wat stevigheid te hebben voor het gewicht van de foto’s. Twee tabbladen uit een multomap, en twee opengeknipte enveloppen.

dik papier

Ik maakte er twee katernen van elk 4 dubbelgevouwen velletjes mee, en aan de hand daarvan knipte ik het omslag op maat.

katernen

Voor dat omslag moest ik een stuk dun karton hebben dat twee keer zo breed was als het boekje, plus twee keer 1 centimeter, plus nog een centimeter of drie aan weerszijden. Ik had nog een drukproef liggen van een boekomslag met een mooi gekleurde binnenkant, die voor mijn boekje promoveerde tot buitenkant. Over de binnenkant hoef je je geen zorgen te maken, die is straks niet zichtbaar.

Vouw het omslag dubbel, met de goede kant naar binnen. Vouw dan beide kanten 1 centimeter van het midden weer terug. Je hebt nu een zigzagje in het midden.

Zigzag

In elke vouw komt een katern, dat je evan vastzet met een paperclip.

katernen in de band

Markeer in elk katern op dezelfde hoogte drie rijggaatjes en prik ze door met een naald.

voorgeprikte gaatjes

Naai het boek in elkaar. Begin binnen in het midden van katern 1 en prik naar buiten (1). Dan naar boven in katern 2 (2), omlaag naar het midden van katern 2 (3), naar buiten en naar boven in katern 1 (4), binnendoor naar onder in katern 1 (5), naar het midden van katern 2 (3), omlaag naar katern 2 (6), terug naar het midden van katern 1 (1), waar je afbindt.

naaischema

Op de rug zie je nu twee kruizen.

de genaaide rug

Vouw nu de flap van het omslag om de eerste pagina heen.

flappen omvouwen

Pons naast elkaar twee gaatjes door de drie lagen papier (omslag, pagina 1, flap) heen, vouw de flap terug en pons naar binnen toe een derde gaatje alleen door het omslag en pagina 1 (niet door de flap dus). Rijg een lintje van binnen naar buiten door het derde gaatje, naar binnen door het tweede gaatje, en weer naar buiten door het derde gaatje. Zet het binnen de flap vast met een knoopje of een druppel lijm of zo. Herhaal voor de achterflap.

Lintje erin

Ik gebruikte twee van die lintjes die altijd in nieuwe kleren zitten, om een shirt goed op het hangertje te houden. Zijn die ook nog ergens goed voor.

Teken nu op elke pagina twee hoekjes van een Polaroid af, en snijd die open (alleen de stippellijn op de foto, niet het hele hoekje).

hoekjes inknippen

Schuif de foto’s in de sneetjes, en hoppa: een kant en klaar fotoalbum.

boekje af

Polaroid image transfer

Sinds kort heb ik een werkende Polaroid-camera. En hoewel de foto’s die hij produceert van zichzelf al heel cool zijn, is het natuurlijk nog leuker om ermee te gaan rommelen. Al sinds ik er voor het eerst over las leek de image transfer me erg gaaf. Dus mijn eerste Polaroid werd meteen maar eens gesloopt en veranderd in mijn eerste image transfer.

Nodig:

  • polaroid-foto (ik gebruikte Impossible PX380
  • schaar
  • bak warm water
  • bak koud water
  • stuk papier (een stevig soort, dan niet meteen uit elkaar valt in het water

Polaroid en papier

De theorie is makkelijk genoeg, met dank aan Photojojo. We beginnen met het slopen van de Polaroid. Eerst moet de witte rand eraf. Niet knippen, maar pellen. Daarvoor eerst een randje langs de onderkant eraf geknipt. Meteen kwam er dubieuze blauwe smurk uit, een restant emulsie neem ik aan. Dat heb ik verder maar genegeerd.

Blauwe smurk

Bij het verder wegpellen van het witte randje rondom de foto, kwam meteen al de zwarte achterkant helemaal mee. Dat stond niet in de handleiding! Ook dat heb ik verder maar genegeerd. De achterkant leek wel met grondverf te zijn bewerkt: een doorschijnend wit laagje dat een beetje afgaf.

Het witte randje van de polaroid verwijderd Wittige achterkant van de polaroid

Eventueel kun je de foto nog wat bijknippen tot dichter langs het beeld, maar dat ben ik in mijn enthousiasme vergeten. Het leek in het verdere proces weinig uit te maken.

Volgende stap: mik de foto in een bak met heet water. Niet te heet, je moet er nog met je handen in kunnen rommelen, maar zo warm mogelijk. Het water kleurde door de foto lichtroze. Zal ook wel iets met de emulsie te maken hebben. Vrij snel zie je nu de foto rimpelen. Het leek ook wel alsof er barstjes in het witte laagje achterop kwamen. Na een paar minuten kun je de emulsielaag voorzichtig van het plastic pellen. Aan de randjes plakte het wat, maar met voorzichtig trekken kwam het wel los. Voorzichtig is hier het sleutelwoord, want ook al is de emulsielaag wat elastisch, je hebt er toch zo een gat in geprikt. Maar het ging toch verrassend makkelijk.

polaroid in het water Pel de emulsielaag los van het plastic

Toen zwom er een fotovormige kwal in het water. Het idee was nu om hem zo plat mogelijk op mijn hand te krijgen, en dan in een bak met koud water te mikken. Hij hard dan als het ware uit, en dan kan je er volgens de handleiding een vel aquarelpapier onder schuiven. Nou heb ik geen aquarelpapier op voorraad, maar ik dacht, ik heb nog zelfgemaakt papier liggen, dat lijkt er wel op. Helaas, zodra ik mijn velletje in het water schoof, viel het uit elkaar. Zelfgemaakt papier is duidelijk niet waterbestendig (duh).

Fotovormige kwal niet-waterbestendig papier

Gelukkig wordt je foto als je hem weer in het warme water doet weer zacht en komt ie los van het papier. Geen man overboord dus. Tegen beter weten in probeerde ik het vervolgens met een vel preipapier, en verrek, het werkte! Preipapier is wel waterbestendig. Mijn eerste image transfer is een feit!

Image transfer op preipapier