Posts Tagged ‘ klussen ’

Klussen

Het is een tijdje stil hier, maar dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt. Het is alleen niet zo spannend: we zijn aan het klussen in en om huis. De vloer ligt er al in. Eindelijk af van de luiken die al sinds de nieuwe badkamer (een jaar of vijf geleden) in de woonkamervloer zaten en waar je doorzakte als je erop ging staan! Zelfs de plintjes liggen al weer.

Superstrakke plint.

En de bovenfrees die ik jaren terug kocht toen ik midden in mijn houtbewerkingsperiode zat kwam zowaar weer eens van pas. De oude vloer was iets dunner dan de nieuwe, waardoor een plankje net niet onder een ander plankje paste. Frees to the rescue!

De frees was weer nuttig.

Met het oude laminaat bekleden we nu de binnenkant van de schuur, die ook een nieuw dak en isolatie heeft gekregen (isolatie in een schuurtje? Ja, want de wasmachine staat er en er hangt een radiatortje).

Met laminaat beklede schuur

Kortom, niet vreselijk creabea spannend allemaal, maar daar ben ik de afgelopen paar weken dus mee druk geweest.

Advertenties

Revenge of the trap

De trap heeft zijn eerste slachtoffer gemaakt: bij het schuren is de schuurmachine doorgebrand. Geluukig bij de laatste trede, en gelukkig hebben we er nog een, maar toch. Je zou zeggen dat zo’n ding wel tegen schuren kan.

Wijlen de schuurmachine.

Intussen vordert het werk langzaam maar zeker. Het krabben en het schuren is klaar, nu is de trap aan het drogen van zijn schoonmaakbeurt met ammoniak. Met een beetje geluk krijgen de eerste treden vanavond een eerste laag grondverf. Om en om natuurlijk, anders kunnen we niet naar bed vanavond.

Update: dat valt niks tegen. De helft van de treden staat nu in de grondverf, en het ziet er nu al een stuk beter uit.

Half geschilderde trap.

Trap afwerken

Vandaag is project Trap Afwerken begonnen. Al sinds we in dit huis wonen ligt op de trap een viezig grijs tapijt. Na de verhuizing met bijbehorende verfpartijen ietwat besmeurd met verf. Na de badkamerverbouwing en trapverplaatsing nog wat meer besmeurd met verf en stuc. Nu is dan eindelijk het moment gekomen dat er iets aan de trap gebeuren gaat.

Trap met viezig tapijt.

De man des Huizes begon vol goede moed met tapijt trekken en een beetje krabben. Als er maar gesloopt kan worden, dan is hij altijd wel vol enthousiasme. Dat enthousiasme nam snel af na een paar treden lijm krabben. Hoewel het wateroplosbare lijm is, die met een nat sponsje en een krabber vrij aardig te verwijderen valt, blijft het natuurlijk een ongelofelijke rotklus.

Man des Huizes aan het krabben.

Na een paar treden heb ik het daarna maar overgenomen. Ook mijn enthousiasme nam vrij snel af, waarna het een coproductie werd van om beurten een kwartiertje krabben. Uiteindelijk hebben we er voor vandaag maar een punt achter gezet. Het is goed genoeg voor vandaag, het begin is er in elk geval. Plan is om de trap nog wat verder af te krabben, op te schuren, en in een witachtige kleur te lakken. Daarna hadden we het idee om er tapijttegels overheen te plakken, voor de warmte aan de voeten, de geluidsdemping bij het traplopen, en de antislip. Enig zoeken op internet leverde nog niet heel erg bevredigende resultaten op, dus we zullen toch wat tapijtboeren langs moeten voor iets wat niet al te spuuglelijk is. Of misschien wordt het toch maar de antisliplak.

Deels afgekrabde trap.

Drempel

Na de (al regelmatig ter sprake gekomen) verbouwing met bijbehorend verplaatsen van de trap werd het tijd om eindelijk iets aan het vrij ranzige tapijt op de overloop te doen. Gelukkig hadden we nog een flinke stapel laminaat liggen, dus dat was zo geregeld. Probleem: de overgang tussen laminaat en trap. Daar kan geen plakplintje langs, en de overgang was ook wat te groot voor een simpel hoekprofieltje.

Lelijke overgang tussen overloop en trap.

Houtbewerker to the rescue! In de flinke berg resthout op zolder zat helaas geen plankje met de goede afmetingen, dus moest de lokale bouwmarkt toch weer eens gespekt. Altijd weer een fijne constatering dat je als je een plankje van nog geen meter lang nodig hebt, je toch minimaal 2 meter 40 hout kan aanschaffen. Nou ja, komt wel weer eens van pas… Na enig meten fluks de goede maat afgezaagd.

Op maat zagen.

Al bij het meten had ik geconstateerd dat – zoals eigenlijk altijd bij een oud huis – de boel wat scheef liep. Waar het aan de ene kant vrij aardig paste, stak het plankje aan de andere kant net een centimeter of wat uit. En da’s toch jammer.

Hij steekt uit.

Nou wist ik al uit mijn houtcursussen dat hout in de lengte zagen (schulpen) met een gewone zaag niet meevalt. Door de structuur van het hout heb je daarvoor eigenlijk een speciale schulpzaag nodig, die een ander soort tanden heeft dan een ‘gewone’ zaag. Of een cirkelzaag, dat wil ook wel. Die heb ik geen van beide. Maar ik heb wel een decoupeerzaag, en ik dacht, ach, dat gaat vast ook wel. Nou, dat viel dus nog niet mee. Vooral omdat ik ook nog schuin moest zagen. Het eindresultaat is dan ook niet helemaal strak. Maar goed, met hulp van blokschaaf, beitel en schuurmachine is het dan toch nog wat geworden.

Likje beits erover en klaar is Klara.

Likkie beits erover.

Dit is overigens geen goede manier om een gebeitste plank te laten drogen: de krant op de zitting van de stoel bleef er hopeloos aan vast plakken, waardoor ik de boel weer af kon schuren en opnieuw beginnen. Leermomentje…

Nu het bevestigen nog. Het oude stukje was (uiteraard…) niet helemaal vlak, dus er moest eigenlijk nog een dun latje onder op het mooi recht te maken. Dat werd met houtlijm vastgezet. De drempel zelf is met een paar schroeven vastgezet. Waarbij als tip voor de toekomst kan worden meegegeven dat je beter niet te dicht bij de rand gaatjes kunt voorboren, want dan kun je er zo vlak tegen de muur niet fatsoenlijk bij met de schroefboormachine. Voorlopig ziet het er weer heel acceptabel uit.

steunlatje

resultaat

Kelderplank

De vrije woensdag is goed voor het huis. Vooral als de Man des Huizes overuren zit op te bouwen op zijn werk. Vandaag stond het kelderplankje op het programma. Na de badkamerverbouwing hebben we een grotere kelder, en die lag er nog wat rafelig bij. Dat er grote hoeveelheden rotzooi vrij lukraak naar binnen waren gemikt hielp ook niet mee.

Rommelige kelder

Het platte stukje onder de trap was ooit deel van de hal, maar na het verplaatsen van de trap was het kelder geworden. Een vrij hoog stukje ruimte, dus dat schreeuwde om een extra plankje onder de trap. En een wat nettere afwerking van het baksteenrandje.

Slordig baksteenrandje.

Nu hadden onze verbouwingsjongens ook aardig wat stukken resthout achtergelaten, dus op zolder was snel het benodigde materiaal gevonden.

Planken

Het plan was simpel: tegen de muren van de kelder een balkje schroeven, en daar de plank op leggen. Ook de uitvoering bleek vrij eenvoudig. Balkjes tegen de muur aftekenen (checken of ze wel waterpas komen), balkjes voorboren, met een dun boortje door de balkjes de muur markeren waar de gaten moeten komen, en boren maar.

Zitten de markeringen wel waterpas?Door de boorgaten heen de muur markeren

Het linkerbalkje bleek nog iets te lang te zijn, dus dat werd nog even afgezaagd (schuin, voor een wat mooier gezicht). Toen konden de balkjes vastgeschroefd en de plank erop. Niet slecht, al zeg ik het zelf!

De plank op zijn plek.

De afdekplank voor het baksteenrandje bleek wat lastiger. Ik wilde hem gewoon met twee schoeven in de muur vastzetten, op dezelfde manier als de draagbalkjes voor de plank. Het rechtergat ging nog vrij voorspoedig, maar links bleken de stenen een andere samenstelling te hebben. Niet door te komen! Bij het boren donderde er ook nog een niet al te stevig vastgemetselde steen uit het muurtje, dat hielp ook niet mee. Na her en der te hebben geprobeerd zit te plank nu maar met één schroef vast. Het zit, maar stevig is anders. Misschien moet ik het nog maar eens met montagekit proberen (al vraag ik me af of dat blijft zitten op een rafelig baksteenrandje). Er moet toch nog een hoekprofieltje overheen voor de afwerking. Voorlopig maar niet te veel tegenaan stoten.

Prachtig opgeruimde kelder.

Brievenbus

Klein brievenbusjeAls ex-postbode weet ik als geen ander hoe vreselijk irritant een te kleine brievenbus is. Niet alleen voor de postbode, maar ook voor mij: verfromelde kranten, dubbelgevouwen ansichtkaarten en geknakte foto’s waren sinds de verhuizing naar een huis met minuscule brievenbus mijn deel.

Het is dan ook een lichte schande dat ik dat nu al tweeënhalf jaar tegen het installeren van een fatsoenlijke brievenbus aan heb zitten hikken. Vandaag was het dan eindelijk tijd voor project brievenbus. Bij de lokale bouwmakt een niet al te lelijke brievenbus aangeschaft, even gegoogled hoe je dat eigenlijk doet, een grotere brievenbus installeren, wat gereedschap bij de voordeur verzameld, en aan de slag maar!

vers aangeschafte brievenbus

Daar bleek al snel dat alle handleidingen uitgaan van een (volstrekt logische) rechte brievenbus. De werkwijze is dan simpel:

– brievenbusgat netjes aftekenen,

– met een 8mm houtboor vier gaten op de hoeken boren

– met de decoupeerzaag de gaten verbinden

– gaten aftekenen en vervolgens boren voor de brievenbus

– schroeven

– klaar!

Edoch. De timmerman die de oorspronkelijke brievenbus heeft gemaakt, legde nogal eer in zijn werk, en bedacht dat het veel ergonomischer was om de gleuf onder een hoek in de deur te zetten. Zit wat in, maar het compliceert de zaken wel een beetje.

Gaten boren onder een hoek gaat nog wel. Een beetje op het gevoel, dus niet helemaal de goede hoek misschien, maar toch goed genoeg. De decoupeerzaag echter, houdt niet van hoeken. Er zijn vast zaken die helemaal instelbaar zijn, maar die van mij kan alleen over vlakke oppervlakten in een rechte hoek zagen (als u begrijpt wat ik bedoel). Ik kan hem wel in het scheve gat steken, maar nog even afgezien van het feit dat ik dan wel een hele vaste hand moet hebben, is het boortje daar niet lang genoeg voor.  Recht past ie wel door de deur, schuin niet meer. Er zijn vast wel langere zaagjes te krijgen (met die instelbare zagen), maar die heb ik dus ook niet.

Een klein stukje kon wel met de decoupeerzaag gezaagd worden

Geen nood, dacht ik, ik heb een hele collectie fraaie handzagen. Zo’n klein stukje is zo gebeurd. Natuurlijk moet ik wel iets verder zagen dan mijn favoriete trekzaag hoog is, dus kom ik met het rugijzertje in de knel. Laatste stukje met de grote lompe kapzaag dan maar. Maar ja, dan het dwarsstukje nog. Een klein stukje kon wel met de decoupeerzaag, maar de resterende twee schuine stukjes waren lastiger. Eindeloos zagen en beitelen was mijn deel.

Hier zie je goed hoe schuin de brievenbus in de deur staat

Het resultaat is een wat rafelig gat dat, doordat het wat bol naar binnen buigt, wel wat weg heeft van een vriendelijke grijns, wachtend op smakelijke postbodevingers.

rafelige grijns

Maar goed, na wat schuren waren de ergste rafels alweer weg. Toen kwam het uitdagende karwei van gaten boren voor de klep. Die is zo geconstueerd dat je op geen enkele manier die ook maar een beetje handig is de boorpunten af kan tekenen op de deur. De enige mogelijkheid die ik kon bedenken was de klep op de goede plak vasthouden (met één hand tegen een gladgelakte deur..) en dan omtrekken (potlood op een gelakte deur, ook al zo’n fijne combi). Daarna precies meten op welke afstand het midden van het schroeggat van de onder- en zijrand van de klep moet en daar aftekenen. Nog even nameten of de afstand tussen de twee gaten even groot is als de afstand tussen mijn twee kruisjes. Constateren dat het een centimeter afwijkt. Nameten. Hele proces herhalen. Kijken of de kruisjes waterpas aan elkaar staan. Kruisjes nog iets verplaatsen. En dan op hoop van zegen toch maar de boor erop gezet.

Toen kwam de volgende uitdaging. Eerst nog even lichte paniek. Kloppen mijn gaten wel? Ze lijken te ver uit elkaar! Gelukkig, gezichtsbedrog. Volgende lichte paniek. De schoeven van de brievenbus zijn te kort! Bevrijdend inzicht: de schoeven kunnen langer geschoefd worden. Ze vinden wat uit… Maar dan. Hoe krijg je de klep aan een kant van de deur op de goede hoogte vastgehouden, terwijl je aan de andere kant van de deur de schoeven vastdraait? Daar heeft een normaal mens toch een arm te weinig en een veel te korte nek voor zou je zeggen. Maar met enig kunt en vliegwerk en een rol tape lukte het dan toch nog.En hoera, (vrijwel) niets meer te zien van alle rafels en kromme randen!

Al met al ben ik er zowat de hele middag mee bezig geweest, en dan heb ik nog niet eens de deur bijgelakt, wat natuurlijk ook nog moet gebeuren, anders rot ie weg op de zaagsnedes. Maar ik durf het er wel op te gokken dat de deur het redt tot zaterdag, want voor vandaag is het wel weer mooi geweest.

Nieuwe bus. Shiny!