Posts Tagged ‘ experiment ’

Vloeistoffotografie

Ik wilde eens wat makkelijke wetenschappelijke proefjes fotograferen. Het was bedoeld als soort van navolging van de wetenschappelijke foto’s van Berenice Abbott, maar dan anders. Het moest vooral niet te moeilijk zijn, want ik zat met een (zelf opgelegde) deadline.

Olie en water in laagjes, bedacht ik, en kleurstof dat oplost in water. In een vlaag van verstandsverbijstering wilde ik dat vastleggen met de Holga en close-upfilters. Een onzalig idee natuurlijk, want die Holga is al helemaal van plastic, en met die close-upfilters is het ook verrekte lastig om goed scherpe foto’s te krijgen. Het is lastig om met die filters precies de goede afstand in te schatten, want de scherptediepte is maar heel beperkt.

Maar goed. Vol goede moed vulde ik een glaasje met rood water (voedselkleurstof for the win!), schenkstroop en olie. Precies zoals de theorie voorschrijft bleven de laagjes keurig op elkaar liggen. Met een meetlatje mat ik de goeie afstand. Bijna de goeie afstand.

water en olie

Water en olie. De strook kwam later, en leverde een nog iets minder scherpe foto op.

Daarna probeerde ik oplossende kleurstof in water te fotograferen. Ik liet steeds een klein beetje poedervormige voedingskleurstof in een vaas water vallen, en fotografeerde dan de slierten kleur in het water. Het was live erg maai, maar ja, die Holga he? Maar goed, helemaal mislukt zijn de foto’s toch ook weer niet. Haarscherp is anders, maar toch vind ik het allemaal lang niet slecht. Volgende keer maar eens met een betere camera en meer kleurtjes proberen.

Rode kleurstof in water.

Rode kleurstof in water.

Mijn laatste experiment was een platte glazen bak met gekleurd water en druppels olie recht van boven. Het idee was om een soort abstracte pseudo-ruimtefoto’s te krijgen. Omdat de afstand van lens tot wateroppervlak nogal nauw kwam, legde ik de camera plat op steen steuntjes van lego (die ik vergeten ben te fotograferen. Zo kon in de afstand stabiel houden. Probleem was wel dat het nogal wat licht tegenhield. Ook had ik aanvankelijk het verkeerde filter op de lens zitten. Uiteindelijk is er daardoor maar eentje gelukt.

Olie en water van boven.

Olie en water van boven.

Ondanks de rampzalige camerakeuze was het toch een leuk experiment, dat ik zeker nog eens met een spiegelrefelx ga overdoen.

Advertenties

Poging tot experiment

Het voordeel van Polaroid-film, is dat de batterij die de camera aandrijft geïntegreerd zit in de filmcassette. Geen gedoe dus met eraan moeten denken of de batterijen in je camera het wel uithouden, als er film in zit, doet je camera het. Althans… Het nadeel van Polaroid-film is dat de batterij in de filmcassette ook leeg kan zijn.

Ik maakte afgelopen voorjaar de fout om mijn Polaroid Image 2 mee te nemen op een vrij winterse hike in maart. Na één moeizame foto weigerde de camera dienst en was het gedaan met de Polaroids op die trip. In het koude weer was de batterij van de toch al niet meer zo verse film razendsnel leeggetrokken. Ook thuis, weer helemaal opgewarmd, deed de camera niets meer. Een nieuw pakje film hielp, maar toen zat ik met een pakje vol film zonder batterij. Da’s toch zonde van de dure film.

Nu had ik ergens gelezen over cliché verres, een fotografische techniek waarbij je op een transparant vlak tekent of etst of print, en dat dan op fotogevoelig materiaal vastlegt. Met andere woorden, precies wat ik doe om cyanotypes te maken. Dat leek me een uitstekende manier om toch nog wat met mijn Polaroid-film te doen.

In de wisselzak legde ik een groot transparant positief op een niet-belichte foto. Om hem te belichten gebruikte ik een losse flitser. Nu moest hij alleen nog ontwikkeld worden. Dat gebeurt normaal door hem uit de camera tussen een paar rollers door te duwen. Die rollers verspreiden de juiste chemicaliën vanuit het brede stukje rand onder de foto over de lichtgevoelige emulsie. Zonder batterij lukt dat niet, dus moet je wat anders bedenken. Een deegroller leek me een prima alternatief. Gouden oplossing, zo leek me.

Alleen jammer dat het totaal mislukte.

Ik deed verschillende pogingen: belichten met fietslampjes, een flitser, een half afgeplakte flitser. Met transparante positieven, blaadjes en bloemen direct op de film… Toen ik later nog een keer een half pakje met lege batterij trof (tip: laat de film niet maanden in de camera zitten…) probeerde ik het gewoon weer. Het resultaat was elke keer hetzelfde: volkomen abstract.

Niet bepaald wat ik ervan hoopte. Toch heeft het ook wel wat, die diepe blauwe en groene blobs tegen een bruinige achtergrond. Ik doe het er maar mee.

Redscale

Geïnspireerd door een boek dat we op mijn werk gaan uitgeven (Het creatieve fotografieboek van Kevin Meredith), heb ik eens een poging tot redscale film gedaan. Redscale houdt in dat je de film vanaf de verkeerde kant belicht. Een filmrolletje bestaat uit een strook plastic, met daarop aan één kant een laag emulsie.Normaal gesproken valt het licht eerst op de emulsie, maar bij redscale gaat het licht eerst door de strook plastic. Het resultaat is een foto die een rode tint heeft. Google op redscale en je ziet van ik bedoel.

Nu kun je die film kant en klaar kopen (o.a. via de lomografie-site), maar goedkoper en leuker is natuurlijk om zelf redscale film te maken.

Dat is verrassend eenvoudig. Je hebt twee filmrolletjes nodig. Het ene rolletje offer je op (als je zoals ik wel eens vergeet of er nou een rolletje in je camera zat of niet heb je misschien wel een per ongeluk belicht rolletje rondslingeren). Trek alle film eruit, en knip die zo af dat er nog een paar centimeter aan het rolletje blijft zitten.

Afgeknipte film

Neem dan een nieuw rolletje en knip het eerste smalle stukje eraf.

Knip het smalle stukje af

Plak dan met een stukje plaband de twee rolletjes aan elkaar, en zorg ervoor dat een glimmende kant grenst aan een doffe kant.

Aan elkaar getapete rolletjes.

Zoek dan een donkere plek op. Echt geen-hand-voor-ogen-donker dus. Een doka is ideaal, maar ’s avonds onder een dekbed, met het licht uit en de gordijnen dicht wil ook wel. Zolang er maar absoluut geen licht op de film kan vallen. Draai dan met behulp van een paperclip of zo de film van het nieuwe rolletje in het oude, opgeofferde rolletje. Knip aan het eind de film los van het nieuwe rolletje (maar laat een paar centimeter zitten voor de volgende keer, dat scheelt weer een rolletje opofferen). Knip tot slot een nieuw smal stukje aan je redscale film. Doe dat niet zoals op de foto, dat was precies verkeerd om… Het smalle trookje moet aan de kant van het uitstekende dingetje zitten.

Nieuw smal stukje aan de verkeerde kant van het rolletje.

Klaar! Nu kun je gaan fotograferen. Ik hem mij laten vertellen dat het verstandig is om een of twee stops te overbelichten, omdat redscal anders nogal donker uitvalt. In mijn geval heb ik 200 iso film, die ik belicht alsof het 100 iso is. (Om eerlijk  te zijn heb ik geen keus, want door een deuk in de verstelring van mijn Olympus Trip zit hij muurvast op 100 iso. Maar in dit geval is dat dus een gelukkig toeval.)