Posts Tagged ‘ camera ’

Slit scan resultaat

Om met Colonel Smith te spreken: I love it when a plan comes together. De slit scan camera werkt! Wonderbaarlijk genoeg doet hij exact wat hij moet doen. Hoezee!

Slit scan met HEMA CN 400. Slit scan met HEMA CN 400. Slit scan met HEMA CN 400.

Advertenties

Slit scan camera

Alweer een hele tijd geleden kwam ik het fenomeen slit scan camera tegen. Deze camera heeft geen sluiter, maar een smalle spleet waar het licht doorheen valt.Staat de film stil, dan wordt hij op dat (smalle) punt overbelicht, trek je de film langs de spleet, dan wordt hij normaal belicht. Je maakt een foto van het zelfde smalle streepje werkelijkheid, en dat smalle streepje herhaalt zich als het ware over de hele film. Alles wat stil staat komt in beeld als een vage streep, maar dingen die in tegengestelde richting als de film bewegen, komen normaal in beeld, omdat er steeds een nieuw streepje werkelijkheid in beeld komt.

slit scan foto

Een smal reepje beeld (links) wordt steeds herhaald (rechts). Alsof je in Photoshop een strookje van een enkele pixel selecteert, en dat horizontaal uitrekt (midden).

Deze techniek werd vroeger gebruikt on finishfoto’s te maken, omdat je heel precies een bepaalde locatie door de tijd kunt fotograferen. Je kunt dus een foto van de finish gedurende vijf seconden maken, van vlak voor de racepaarden er zijn, tot even na de finish van de eerste paarden. Dit is dus geen foto van vijftien meter baan, maar dezelfde tien centimer (of zo) gedurende 5 seconden.

Maar goed. Ik kwam dus ooit een verslag tegen van iemand die zelf zo’n camera had gemaakt. Het leek me gaaf, maar wel wat ingewikkeld. Het belandde dus in mijn lijstje “ooit nog eens in verdiepen”, waar het een paar jaar vegeteerde. Maar laatst kwam ik een ander verslag tegen op instuctables, en dat zag er vrij eenvoudig uit. En ik had zowaar alle benodigdheden ook in huis. Dus ja…

Kringloopcamera.

Ik viste een simpele plastic kringloopcamera uit een doos en ging aan de slag. Stap 1 was het verwijderen van de sluiter. Makkelijk zat bij een eenvoudige plastic camera: je schroeft de voor- en achterkant van elkaar, dan schroef je de lensplaat los, en dan kun je het enkele sluiterklepje er zo uit trekken. Dan de boel weer in elkaar schroeven en klaar is kees.

Opengeschroefde camera. Verwijderde sluiter

Stap twee is de spleet maken. Ik knipte een stukje bierblik op maat van de camera, en dat weer doormidden. Volgens de handleiding moest ik het plastic verhitten en in het plastic drukken, maar lui als ik ben heb ik de stukjes blik gewoon vastgetapet. Met ongeveer een halve mm ruimte er tussen. Wel oppassen dat je twee hoekjes uitknipt zodat het niet tegen de tandwieltjes van het spoelmechanisme komt.

Stukkie blik De spleet in de camera

Een optionele stap is om nog een paar hapjes uit het masker van de camera te snijden. Zo worden ook de sprockets belicht, wat altijd wel leuk is (zie diagram hieronder). Die hapjes hoeven alleen in het midden, ter hoogte van de spleet. Pas wel op dat je niet te veel snijdt, het kan zijn dat er nog draadjes van een eventuele flitser langs lopen, of dat er lichtlekken ontstaan. In dat laatste geval doet een stukje zwart tape wonderen.

diagram

En meer dan dat is het eigenlijk niet. Je kunt nog een mooi dingetje aan het spoelwieltje fröbelen om gelijkmatiger te kunnen spoelen, maar daar kon ik zo snel geen geschikt materiaal voor vinden. Dan maar zo.

Tijd om de straat op te gaan! Nou ja, eerst een rolletje erin, en dan met de lens zorgvuldig afgedekt het hele rolletje doorklikken en -spoelen. Om een slit scan foto te maken moet je de film gelijkmatig langs de spleet trekken, en dat gaat het makkelijkste door terug te spoelen. Vergeet niet het terugspoelknopje in te drukken, anders spoelt ie niet natuurlijk. Dan de camera op een stabiele ondergrond zetten, wachten op een fietser of auto, en terwijl die voorbijrijdt de film een stukje terugspoelen. Spannend!

 

Camera op zijn plek met sugru

Als ik ga wandelen hang ik mezelf altijd nogal vol met camera’s. Die stuiteren dan wat heen en weer op de maat van mijn stappen. Klint gezellig, is eigenlijk rete-irritant. Maarja, wat doe je eraan, want een carabijnhaak aan mijn rugzak is nu eenmaal de snelste manier om mijn camera bij de hand te hebben.

irritant stuiterende camera

Nu kwam ik op het vrij lumineuze idee (al zeg ik het zelf) om met sugru en een paar magneetjes een verbindinkje te maken tussen camera en rugzak-draagband, waardoor hij op zijn plaats zou zitten en niet zo zou stuiteren. Een minpuntje aan het plan: ik had geen magneetjes liggen, en was te lui om naar de bouwmarkt te fietsen. Het werd dus iets wat ik nog wel had liggen: klittenband.

klitteband

 

Een stukje voor op de camera, en een op de goede hoogte op de draagband van mijn rugzak. Met wat sugru stevig het band op zijn plaats geduwd. Gekeken of alles op de goede plek zat (ja), en er toen beide stukjes weer afgerukt omdat ik het vereerd om had gedaan. Je wil het zachte stukje op de rugzak hebben, omdat je anders natuurlijk altijd aan truien, haar en weet ik wat blijft haken met dat klittenband. Op de camera maakt het minder uit, die gebruik ik wat minder intensief dan mijn rugzak. Bovendien is het sugru makkelijker van het gladde plastic af te bikken, dan van het weefsel van de draagband.

zacht klitteband op de tas hard klitteband op de camera

 

En zowaar, het lijkt te werken!

netjes op zijn plek zittende camera

Binnenkort gaan we het voor het echie uitproberen, of het net zo goed werkt als ik me voorstel.

 

Maskers: update

Er is weer een rondje maskers gebruikt, en ik moet zeggen, dat valt niks tegen. Ze zijn niet allemaal even geslaagd, maar zo over het algemeen ben ik niet ontevreden.

  • Brandmaskerbrandgat

Nou ja, ik had het al aan zien zien komen, maar een verfrommeld stuk plastic in je camera levert niet het beste resultaat op. Maar in combinatie met een kerkhof heeft het nog wel wat.

Brandmasker

  • Krasmasker masker met krassen

Hier had ik eerlijk gezegd iets meer van verwacht. De krassen zijn nogal vaag, en het patroon dat ze vormen ziet er op de foto niet helemaal uit zoals ik hoopte. Het hielp ook niet dat de camera verkeeerd stond afgesteld waardoor de film bij het terugspoelen kapotgetrokken werd.

Krasmasker

  • Geprinte maskersMaskers in soorten en maten

Het succesverhaal zit hem in de geprinte maskers, waarvan i er nu drie heb uitgeprobeerd. De pijlen zijn iets strakker dan ik dacht, maar toch heel aardig. De verfstreep is cool en doet het goed met het bos waarin ik de foto’s nam. En het meest ben ik te spreken over de blaadjes. De rand had iets smaller gekund, maar het staat wel heel vrolijk, vooral bij de wandelfoto’s.

Pijlenmasker Verfmasker Blaadjesmasker

Het is niet iets voor elk rolletje, maar zo af en toe is het zeker leuk, zo’n masker. Ik heb goede hoop voor verdere experimenten!

Konstruktor: ah fuck

Bij het vorige rolletje met de Konstruktor viel me op dat het tellertje niet mooi mee draaide bij het doorspoelen van de film. Ik dacht, als ik het schroefje van van de spoelknop wat strakker aandraai zit het vast beter. Maar ergens heb ik toch wat fout gedaan, want een vrij belangrijk wieltje zit nu zo strak dat het nauwelijks in beweging komt. Helaas realiseerde ik me dat pas toen ik bij het terugspoelen nogal wat weerstand voelde en gekraak hoorde. Voor de zekerheid maar gestopt en de camera in de wisselzak opengemaakt. Ja hoor, mijn hele film aan gort.

Kapotgetrokken film

Ik kreeg hem niet eens meer het rolletje in gespoeld. Tot het ontwikkelen heb ik de film toen maar in een zwart filmbusje geparkeerd. Het koste ook heel wat pijn en moeite voor ik hem op de ontwikkelspoel had weten te prutsen. Nog een wonder dat ik er toch nog een stuk of toen foto’s uit heb weten te peuren.

Kapotgetrokken film

Maar goed, nu moet ik dus wel mijn Konstruktor zien te fixen, want stiekem vind ik het inmiddels toch wel een lekkere lens.

Konstruktor voorpret

Zij van Lomo hebben weer eens een nieuwe camera bedacht. Meestal weet ik me wel te beheersen met argumenten als, meh, ik heb al genoeg camera’s, en hij is toch veel te duur, en ik heb al wel zoiets… Maar dit keer is het wel echt iets heel leuks: een zelfbouwspiegelreflex! En voor maar 35 euro! Te geef, zeg ik je. Te geef!

Konstruktor_box_quarter_open

konstruktor_frontal_red-leather

Tsja, daar kon ik natuurlijk geen weerstand aan bieden. Bouwpakketjes zijn leuk, camera’s zijn leuk, dus een bouwpakket voor een camera is helemaal leuk. Natuurlijk heb ik zo in de loop der tijd al de nodige camera’s in elkaar geknutseld, maar dat waren steeds pinholecamera’s (nou ja, en een mislukking). Een echte camera (met 1/80s sluitertijd), met een lens (een 50mm f/10 lens), die dan ook nog verwisselbaar is (extra lenzen zullen in de toekomst verkrijgbaar zijn volgens de site), dat is wel erg gaaf. En omdat ie van Lomo is kan je er natuurlijk ook moeiteloos dubbele belichtingen mee maken, en heeft ie een B-stand voor nachtopnamen en zo.

En nu lig ik dus al vijf dagen voor de brievenbus te wachten, mompelend tegen de trackingwebsite van het transportbedrijf dat ze eens wat op moeten schieten. Binnenkort in dit theater dus: een verslag van de constructie van de Konstruktor!

Dit soort plaatjes ga ik maken (maar dan nog mooier natuurlijk)  Dit soort plaatjes ga ik maken (maar dan nog mooier natuurlijk)

Microgepruts

Een tijd geleden hadden de lui van lomography.com weer wat nieuws bedacht. Of liever, wat ouds. Ze hebben de 110-film nieuw leven ingeblazen, met bijbehorende geinige minicameraatjes. Nou bekeek ik dat zo eens even en dacht, nee dank je. Weer een nieuw filmformaat, daar doe ik niet aan mee. 110 film heeft pietepeuterige mininegatiefjes, dus om de beeldkwaliteit hoef je het niet te doen. Bovendien heb ik geen 110-ontwikkelspoelen, dus dan zou ik mijn rolletjes bij de lomo-winkel moeten laten ontwikkelen, en dat kost klauwen met geld. Ik sla even over, dacht ik dus.

110-film versus normale 35-film

Maar ja, toen kwam ik op een rommelmarkt een heel bak vol 110-cameraatjes tegen, voor 2,50 per stuk. En in eentje zat nog een rolletje ook… Dat kon ik toch niet weerstaan. En toen ik daarna toch rolletjes ging inslaan bij lomo, heb ik ook maar meteen twee nieuwe rolletjes gekocht. Snel daarna kwam ik erachter dat mijn rommelmarkt Edixa tele flash het niet meer deed. Terwijl ik net die rolletjes had. Gelukkig bleek de lokale kringloop ook nog een 110-camera te hebben, een nog mooiere Agfamatic 2008. Voor maar €1,50 kon ik me daar natuurlijk ook geen buil aan vallen.

Edixa tele flash 200 en Agfamatic 2008 tele pocket.

Inmiddels denk ik dat de Edixa gewoon nieuwe batterijen moet hebben, aangezien de nieuwe batterijen die ik erin had gestopt ook leeg bleken…

Maar goed, nu zat ik dus met het ontwikkelprobleem. Gierig als ik ben, geef ik liever geen 13 (kleur) a 17 (zwart-wit) uit aan het ontwikkelen van een rolletje. Het oude rolletje uit de Edixa leek me een mooie testcase om toch zelf eens wat te prutsen. Ik had nog wat gebruikte chemie staan die maar eens op moest, dus het leek me een vrij risicoloze aangelegenheid.

Eerste hindernis was de film uit de cassette halen. 110-film zit in een plastic cassette zonder handig uitstekend lipje of film zoals bij een gewoon rolletje. Die cassette moet dus opengemaakt worden, maar hoe? Enige research leerde mij dat de standaardmethode is “gewoon wat wrikken tot ie open gaat”. En inderdaad. Wat wrikken op de tast in de wisselzak werkte wel.

Toen kwam het puntje: de film in een spoel krijgen. Mijn gewone spoelen zijn veel te groot, en om er nu een ta gaan verzagen om een kleinere te maken zag ik ook niet zo zitten. Ik dacht, misschien blijft ie wel hangen als ik hem gewoon in de groef van de spoel schuif. Nee. Sterker nog, ik kreeg hem niet eens in die groef gefröbeld, daar krulde de film te hard voor. Uiteindelijk heb ik de film maar met plakband aan de kern van de spoel, en op twee punten aan de rand vastgemaakt en voor de zekerheid nog een elastiekje eroverheen. Het maakt ten slotte niet zo veel uit hoe hij in de ontwikkeltak zit, zolang hij maar niet aan elkaar kleeft waardoor delen film niet of niet genoeg met de ontwikkelaar en fixeer in aanraking komen.

110-film past niet in mijn ontwikkelspoelen.

Tot mijn eigen verbazing blijkt het zowaar gewerkt te hebben!

Nou ja, het ontwikkelen dan, de foto’s zelf zijn niet echt geweldig. Dat krijg je met een camera die steeds weigert af te drukken, en dan net als je het op wil geven en de camera alweer omlaag brengt alsnog reageert.

110-foto met de edixa 200  Onscherpe 110-foto met de Edica 200.

Maar goed, het was dan ook een test om te zien of het thuis ontwikkelen zou lukken, en die is in elk geval geslaagd. Al moet ik wel aantekenen dat dit een antiek rolletje met 12 opnames was, en moderne rolletjes hebben er 24. Het is even afwachten of ik een strook film die twee keer zo lang is ook fatsoenlijk ontwikkeld krijg zonder dat die aan dubbel plakt.