Posts Tagged ‘ boekbinden ’

Spijkerboek

Na mijn kartonnen longstitch boek wilde ik nog wel eens zo’n omslag maken. Ik had weliswaar nog altijd geen lap leer, maar wel wat oude lappen van een verbouwde spijkerbroek. Ik dacht, als je daar nu twee lagen van op elkaar naait, heb je ook wel een stevig omslag.

Zo bedacht, zo gedaan. Om te beginnen knipte ik twee lapjes en plakte die met strijkband met de binnenkant tegen elkaar. Dit om verschuiven bij het naaien te voorkomen.

Daana stikte ik met het naaimachine de lapjes stevig op elkaar. Ik maakte twee rechthoeken met een centimeter of twee ertussen, plus nog een extra strookje op wat de flap zou worden. Ik gebruikte verschillende kleuren boven- en onderdraad, omdat ik geen zit had een nieuw klosje op te spoelen.

Ik had inmiddels een handleiding gevonden waarin je verschillende katernen met één draad kon instikken, maar had niet goed gekeken. Ik had al mijn katernen namelijk al op drie plaatsen ingeprikt, terwijl ik voor deze methode een oneven aantal gaatjes moest hebben. Het werden dus toch weer los ingenaaide katernen. Ik prikte ook gaatjes voor in de stof (gemarkeerd met een dunne pen voor de zichtbaarheid.

Dit keer gebruikte ik een wat dikkere draad, die goed bij de blauwe stof past. Als sluiting gebruikte ik een reepje zoom dat over was na het knippen van de srof. Met een klein drukkertje erop om de boel dicht te houden.

Tot slot rafelde ik de randjes van de stof nog wat uit, voor een nostalgisch afgeknipte-spijkerbroekgevoel (van toen ik in de jaren ’90 op de middelbare school eindeloos aan de randen van mijn afgeknipte spijkerbroek zat te prutsen om priecies de goede rafelrand te krijgen).

Ik ben niet ontevreden.

Advertenties

Longstitch boekje in karton

Op de internets zag ik allerlei mooie handgemaakte boekjes met leren omslag. Sjiek, maar ik heb geen lappen leer rondslingeren om tot boek te maken. Ik dacht, met karton kan het vast ook wel. Ik koos dus een handleiding op internet uit en gind aan de slag.

Ik had een oude wijncatalogus liggen met een gezellig bloemenplaatje op het omslag. Dat omslag was wel geschikt, leek me. Om de reclame aan de binnenkant aan het oog te onttrekken en het meteen wat steviger te maken, plakte ik er bijpassend geel hobbypapier op. Het was net wat te kort, omdat ik er wel voor moest zorgen dat de twee soorten papier met de vezels in de zelfde richting lagen (anders buigt het minder goed, en kan het in verschillende richtingen gaan werken). Nou ja, we deden het er maar mee.

Wijncatalogus met papier.

Wijncatalogus met papier.

Ik maakte wat voorvouwen voor de rug: ik mat de dikte van de drie katernen van kladpapier en maakte toen twee rillen op de goede afstand. De ril die ik maakte voor de omslagflap ging scheef, da’s dan weer jammer.

Rillen en keepjes.

Rillen en keepjes.

Daarna maakte ik vier keepjes in de rug om de katernen vast te naaien. In de katernen kwamen ook steeds vier gaten. Dit keer niet met een gammele kopspeld en zere vingers, maar met een daadwerkelijke priem. 5 euro well spent, zeg ik.

Een heuse priem.

Een heuse priem.

Pas op het moment dat ik de katernen ging vastnaaien (met een simpele pamfletsteek) kwam ik erachter dat elk katern apart moest worden vastgemaakt (zoals ik ook vaak een recept pas tijdens het koken lees…). Jammer, want ik vind het mooier als alles in één keer wordt genaaid. Maar ik had geen zin om op zoek te gaan naar een andere tutorial, dus ik deed het maar gewoon braaf.

Het resultaat is evengoed heel aardig, voor een eerste poging. Niet helemaal recht, maar ach.

Zo goed als recht stikwerk.

Zo goed als recht stikwerk.

Als sluitkoord heb ik gewoon een koordje gehaakt, in net de verkeerde kleur geel. Past net niet helemaal, maar ach, eerste poging dus he?

Ik ben niet ontevreden.

Boekje met net niet passend sluitkoord.

Boekje met net niet passend sluitkoord.

Simpel aantekenboekje

In een verveelde bui scrolde ik weer eens langs Pinterest. Ik zag weer allerlei fraaie handgebonden boekjes langskomen, en raakte daardoor zelf ook weer eens geïnspireerd. Het resultaat is een simpel notitieboekje: 1 katern, met een cahiersteek of pamphlet stitch  ingenaaid in een dunne kartonnen omslag. Het katern was van restpapier van de printer (van die vellen met maar een paar regels erop) en het karton was een stuk verpakking dat ik van binnen gewoon grijs liet, en van buiten beplakte met bruin-met-grijs inpakpapier dat bij de kleur van het karton paste. De randen van het omslag plakte ik af met washi-tape met een patroon dat bij het papier paste (het was een gelukkig toeval dat tape en papier bij elkaar pasten, ik allebei gewoon nog in huis)

Boekje

Boekje

Supersimpel, maar ik ben er heel tevreden mee. Het ziet er gelikt uit, maar ik simpel en goedkoop genoeg om het daadwerkelijk te gaan gebruiken.

Ik heb me voorgenomen om komend jaar weer wat meer boekjes te maken, want ik vind het toch wel erg leuk om te doen. Wordt vervolgd dus!

Bladerboekjes

Na mijn bladerprintexperimenten zat ik natuurlijk met een hele stapel afdrukjes. Een mooie gelegenheid om nog eens wat boekjes te maken.

Voor de losse velletjes dacht ik eerst aan een stab binding, maar daarbij gaat er al gauw een centimeter van je papier in de binding zitten, en dat vond ik jammer. Uiteindelijk maakte ik met washitape een accordeon, die ik in een simpele gevouwen kaft lijmde. Het sluitlintje loopt achter die gelijmde pagina door, aan de achterkant van de rug naar buiten, aan de voorkant van de rug weer naar binnen, en dan een halve centimeter van de rand weer naar buiten. De kaft versierde ik met een sugru-stempel in de vorm van een blaadje.

Gestempeld boekje Accordeonboekje Accordeonboekje Rug van gestempeld boekje Accordeonboekje

Ik had ook een stapele dubbele afdrukken, die ik tussen dubbelgevouwen velletjes papier had gemaakt. Ideaal om een genaaid boekje met katernen te maken natuurlijk. Ik gebruikte een variant op de koptische binding die ik al eens eerder had gebruikt, maar dan zonder het decoratieve knoopwerkje. Wel liet ik op de voor- en achterkant de lengte van de steken wat verspringen. Op het voorplat borduurde ik een blaadje als referentie aan de inhoud. Net niet in het midden, waardoor ik me genoodzaakt zag om de achterkant van het borduurwerk aan de buitenkant te doen. Nu was die achterkant ook mooi, met een wat dikker op het karton liggende kabel, dus het gaf niet. Het was vrij dik papier, dus ik maakte katernen van twee vellen. Ik ben erg tevreden met het resultaat.

Genaaid boekje Rug van genaaid boekje Genaaid boekje Genaaid boekje

Stab binding

Er slingerde inmiddels weer de nodige Polaroid-foto’s rond, dus tijd voor een nieuw boekje. Omdat de foto’s uit de Polaroid Image 2 breder zijn dan de gewone Polaroids, was het boekje dat ik eerder had gemaakt niet geschikt. Er moest iets groters komen. Het leek me een mooie gelegenheid om nog eens met Japanese stab binding aan de slag te gaan.

Stab binding is een bindwijze waarop je losse vellen samennaait tot een boekje. Hiervoor prik je een aantal gaatjes door het hele boekblok heen, die je vervolgens met en draad vastnaait. Dat kan op een simpele manier, waarbij je aan beide zijden dit patroon op je boekje ziet:

Simpele stab binding

Je kunt ook leuke patroontjes maken. Google wat rond op Japanese stab binding en er gaat een wereld voor je open.

Je raakt met een stab binding wel een stook van je papier kwijt in de binding, dus het is niet overal geschikt voor. Ook blijft de dikte wel een beetje beperkt, omdat je de kaft en het papier omvouwt om het boek open te slaan. Maar voor een niet al te dik fotoalbumpje leek het me prima te doen.

Ik maakte een boekblokje van stevig papier (of dun karton zo je wilt) met een voor- en achterkant van iets dikker karton bestempeld met mijn sugru-stempels. Dat klemde ik vast met paperclips en een klemmetje. Niet de meest stevige manier, maar ach.

Op het blog Becca Making Faces vond ik een goeie tutorial van een fraaie bloemvormige binding. Het gaatjespatroon tekende ik eerst over op een papiertje.  Dat papiertje legde ik op de rand van mijn boekblok, waarna ik met een balpen flink op alle puntjes drukte. Alle puntjes waren nu als deukjes zichtbaar op mijn boekblok, zonder dat ik straks weer potloodmeuk moet gaan uitgummen.

Stab binding patroon

Met een hamer en spijker sloeg ik vervolgens het patroon door het boekblok heen. Twee dingen zijn hierbij belangrijk:

  • een flinke stapel oude kranten onder het boekblok om mijn tafel voor spijkergaten te behoeden;
  • de vellen van het boekblok mogen niet verschuiven ten opzichte van elkaar, anders ga je bij het naaien van je blok ontzettend moeten klooien en wordt het er niet fraaier op.

Gaatjes tikken met hamer en spijker

Vervolgens was het een kwestie van de tutorial volgen en in de juiste volgorde door alle gaatjes rijgen met naald en draad.

Finishing touch was om kleine gleufjes in alle pagina’s te snijden waar ik mijn foto’s in kon steken. Klaar!

Drie boekjes met Japanse stab binding

 

 

Pop-up boek

Als dat boekbinden van de laatste tijd is leuk natuurlijk, maar hoeveel blanco boekjes kan een mens hebben? (Nou ja, heel veel…) Hoe dan ook, ik wilde wel eens een boek met inhoud maken. Nu had Man des Huizes toevallig net een fraaie pop-upversie van DeKleine Prins gekocht, en dat inspireerde mij tot het maken van een pop-upboek. Over camera’s, want daarover heb ik nu een maal het meest te zeggen, en het zijn concrete 3D-objecten die zich goed lenen voor een pop-upplaatje.

Uiteraard bleek te praktijk een stuk ingewikkelder te zijn dan ik dacht. Mijn eerste briljante idee om een Agfa Isolette te maken, bleek in de praktijk bijvoorbeeld al totaal niet te werken, en resulteerde in een vrij suffe pop-up. Maar naarmate het project vorderde werden de pop-ups ook wel beter.

POP! Titalpagina

Het was een mooie gelegenheid om ook eens wat te experimenteren met hand lettering, wat ik al tijden eens wilde proberen, maar wat er nooit van kwam. Elke cameranaam heb ik (zo’n beetje) in de stijl van het merk geschreven. Tip voor de volgende keer: eerst de tekst, dan pas de pop-ups maken, want het schrijft behoorlijk beroerd met een kwetsbaar papieren 3D-ding in de weg.

Popo-up laagjes

 

Een vrij simpele pop-up, van drie doosjes boven elkaar.

Uitschuiftong

 

Ook heel simpel, maar wel effectief, al zeg ik het zelf. De simpele vorm van de doos is precies die van een Polaroid camera, en bij het openslaan van de pagina glijdt de foto echt de gleuf uit.

pop-up doosje

Als camera is deze niet heel spectaculair, maar als pop-up ben ik er erg blij mee. Dichtgeslagen is hij volkomen plat, maar bij het openslaan vouwt hij uit tot een perfect doosje.

Pop-up rond doosje

Deze is ook goed geslaagd, al is ie wat ingedeukt van boven. Ook een die wonderbaarlijk 3D uitvouwt.

Alleen het binden van het boekje is niet zo goed gelukt vind ik. Omdat het nogal dikke knutselwerkjes zijn, heb ik alle pagina’s apart als katern gebonden. Het resultaat is nogal los. Al oogt het wel gezellig, al die kleurtjes.

Binding

Maar goed, voor een eerste poging tot pop-up is het heel aardig geslaagd, vind ik. Ik ben dan ook al druk aan het broeden op een vervolg, met foto’s verwerkt tot pop-up’s.

Boekenmanie

Zoals dat gaat, ben ik weer eens in de ban van een nieuwe hobby. Nou ja, nieuw… Ik heb natuurlijk al weer eerder boekjes gemaakt, maar dit keer ben ik me toch eens wat meer in het boekbinden gaan verdiepen. Er is een hoop leuks te vinden op het internet. Vandaar dat ik de afgelopen tijd als een gek allerlei nieuwe dingen heb uitgeprobeerd.

RIMG1287

Zo zag ik steeds de zogenaamde centipede stich of caterpillar stich. Een gave dikke kabel met sprietjes die heel decoratief is. Op het bovenstaande boekje probeerde ik hem uit voor de sier (het boekje zelf is maar een katern en gewoon met een rechte steek genaaid). Hij is niet helemaal perfect gelukt (hij is asymmetrisch geworden, zijn linkerpootjes zijn aan de korte kant). Een rechte rups is blijkbaar makkelijker. Maar toch leuk.

Ook maakte ik een boekje met losse voor- en achterkant, met koptische steken en een decoratief knoopwerkje op de rug. Ziet er heel fraai uit, terwijl het eigenlijk heel makkelijk is.

Gebonden boekje Decoratief macramee-werkje op de rug.

Ook ben ik erachter dat de Japanse binding een stuk veelzijdiger is dan ik dacht. Je kunt er fantastische patronen mee maken. Enige nadeel is dat het prikken van de gaatjes een nogal arbeidsintensieve klus is. Maar het resultaat is dan wel weer erg fijn. Ik probeerde een klein notitieblokje uit met een vrij simpel patroon, en dat smaakt toch wel naar meer. Bovendien blijkt dat mijn mislukte cyanotypen het wel fraai doen als kaftje. Google Japanese stab binding en er gaat een wereld aan patronen voor je open.

Notitieblokje in aanbouw Voorgestoken gaatjespatrookn Een decoratieve Japanse binding.

Advertenties