We leven nog

He hallo, lang geleden. Dingen te doen, andere blogs te schrijven, je kent het wel. Maar ik heb het afgelopen jaar ook weer niet helemaal stil gezeten hoor, dus de komende tijd zal ik samenvatten wat ik zoal heb uitgevoerd de afgelopen maanden.

Om te beginnen dan maar een paar boekholeplaatjes, want het laatste projectje waarover ik op dit blog schreef is nog altijd in volle gang (as we speak staat hij alweer dik twee maanden zonnestralen te vangen).

Sloterdijk met de boekhole. Ik schat een week of twee, drie. Het lijkt net alsof dat gebouw in het midden heel ver weg staat, maar dat lijkt maar. Het staat pal naast mijn eigen kantoor, en dichtbij genoeg om te zien wat er allemaal in de vensterbanken staat daar. De pinhole geeft gewoon een rare vertekening.

Sloterdijk solargraph met de boekhole. Ik schat een week of twee, drie. Het lijkt net alsof dat gebouw in het midden heel ver weg staat, maar dat lijkt maar. Het staat pal naast mijn eigen kantoor, en dichtbij genoeg om te zien wat er allemaal in de vensterbanken staat daar. De pinhole geeft gewoon een rare vertekening.

Sloterdijk solargraph met de boekhole. De andere kant van het gebouw. De zon is alleen helemaal bovenin te zien. Weer die rare vertekening. Het gebouw in het midden is in het echt vrij dichtbij (een meter of 50 schat ik).

Sloterdijk solargraph met de boekhole. De andere kant van het gebouw. De zon is alleen helemaal bovenin te zien. Weer die rare vertekening. Het gebouw in het midden is in het echt vrij dichtbij (een meter of 50 schat ik).

Advertenties

Boekhole

Geen World Pinhole Photography day zonder een wazige nieuwe pinholecamera natuurlijk. Dit jaar holde ik een boek uit en voorzag het van een pinhole. Dat uithollen van het boek is trouwens een pokkenklus van hier tot ginder. Ik krijg nog pijn in mijn pols als ik eraan terugdenk. Ik sneeds met een hobbymes steeds ongeveer hetzelfde vierkant uit de bladzijden. Zelfs met een scherp mes kun je toch maar een pagina of 20 tegelijk doorsnijden, en om een beetje een camerafähige holte te krijgen heb je toch wel een boek van een paar honderd pagina’s nodig. Tel uit je winst.

Superinteresaant marketinglexicon.

Superinteresaant marketinglexicon.

Snijen, snijen, snijen.

Snijen, snijen, snijen.

Maar uiteindelijk had ik dan toch een mooi uitgehold boek, klaar om voorzien van een pistool de gevangenis in gesmokkeld te worden. Al zou elke rechtgeaarde bewaker natuurlijk meteen achterdochtig worden van een oud Marketing lexicon. Toch maar een pinhole midden in de kaft vastgetapet dus.

Uitgehold boek.

Uitgehold boek.

Ik had geen zit om heel erg te gaan fröbelen met moeilijke holtes en doorspoelconstructies, dus deze camera is er een voor papier. Papier achterin het boek geklemd, paar elastiekjes eromheen om het boek goed dicht te houden en klaar.

Boek-pinhole klaar voor actie

Boek-pinhole klaar voor actie

Ik begon ambitieus met een solargraph vanaf kantoor. Na een week kon ik me al niet meer inhouden. Het resultaat is wat onduidelijk, maar met het uitzicht erbij toch herkenbaar.

Solargraph van een week op Sloterdijk.

Solargraph van een week op Sloterdijk.

Een foto thuis is wat subtiel geworden, of dat komt door onderbelichting (hij is nogal vaag), of juist overbelicht (ik heb hem toch tien minuten open laten staan), of mijn gebrekkige eerste poging tot het handmatig ontwikkelen van papier.

Nogal subtiele pinholefoto.

Nogal subtiele pinholefoto.

Niet briljant misschien, maar ik ben toch wel positief gestemd over mijn boek. Nu staat hij weer op kantoor voor een ander raam (waarbij ik hoop dat collega Eva zich aan mijn instructie houdt en het ding echt niet beweegt). Ik ben benieuwd.

Weer een rok van een broek

Het is altijd weer een beetje gênant moment, als je gaat zitten en je hoort je broek scheuren. Gelukkig was ik gewoon (alleen) thuis.

Uit mijn broek gescheurd.

Uit mijn broek gescheurd.

Wel jammer, want ook dit was weer een gekoesterde elasthaanloze broek. Maar sinds mijn omgebouwde spijkerbroek hoeft een gescheurde broek niet meer meteen de vuilnisbak in. Voor een gewone reparatie had ik geen geschikte stof, maar een rok, dat kon weer wel. Pijpen eraf, binnennaden opengetornd, stukje stikken, scheur repareren, en voilà, een rok.

Pijpen eraf, naden losgetornd.

Pijpen eraf, naden losgetornd.

Oefening baart kunst (en een dunnere stof helpt ook wel), want deze rok ziet er al weer een stuk beter uit dan de spijkerrok. Kijk eens hoe retestrak dat getikt is!

Ik ben irritant tevreden met mezelf over deze naden.

Ik ben irritant tevreden met mezelf over deze naden.

Oke, alleen de achterkant, daar steekt nog een lullig flapje uit. Ik ben nog aan het twijfelen of ik al die retestrakke naden aan de achterkant ga lostornen en opnieuw doen, of dat ik denk, de achterkant, die zie ik zelf toch niet…

De voorkant ziet er prima uit.

De voorkant ziet er prima uit.

Lullig flapje aan de achterkant.

Lullig flapje aan de achterkant.

 

Driehoekige sjaal

Ik dacht, een fijne omslagdoek, dat is handig voor op mijn werk, want daar is het een eeuwig gevecht om hoe warm of koud de verwarming mag staan. Dus zocht ik een patroon en rommelde ik in mijn voorraad wol naar wat geschikt garen. Optimistisch als ik ben dacht ik, het is een kantachtig patroon, dat gaat vast lekker snel, één bol of zo, en dan heb ik wat warms om om te slaan op koude dagen. Zoals zo vaak bleek het allemaal wat minder voorspoedig te gaan dan ik dacht. Niet dat het niet lukte of zo, maar er gaat gewoon heel veel wol in zo´n lap. En in het begin gaat het wel lekker snel, maar deze doek werkt vanuit het midden naar buiten toe. De rijen die je haakt worden dus steeds langer, en dan lijkt het steeds langzamer te gaan.

Daarbij kwam ik er ook halverwege pas achte dat ik eigenlijk een veel dikkere naald had moete gebruiken, voor een meer open resultaat. Mijn versie is dus veel compacter dan eigenlijk de bedoeling was.

Bijna halverwege de sjaal.

Bijna halverwege de sjaal.

Detail van de sjaal.

Detail van de sjaal.

Maar goed een paar weken later dan ik had ingeschat, vond ik het na tweeëneenhalve bol wol wel welletjes geweest. Mijn werk verhuist volgende week ook naar een geaircoot nieuw gebouw, dus dan is het toch vrij overbodig verder. Gelukkig doet hij het ook goed als winterse sjaal.

Sjaal in actie.

Sjaal in actie.

 

Bokehvormpjes

Bokeh is het van oorsprong Japanse woord voor de onscherpte in een foto. Een lens kan een mooi bokeh geven, en dat wil dan zeggen dat de achtergrond die niet in focus is, op een mooie manier onscherp is. Dus niet te vlekkerig of onrustig. Als je lichten op de achtergrond hebt die onscherp zijn, worden het van die lichtcirkels. De cirkels zijn de vorm van het diafragma, rond dus. Als je het diafragma van vorm verandert door je foto door een gaatje in een bepaalde vorm te nemen, dan verandert ook de lichtvlek van vorm. Het is een simpele truc, die heel leuke effecten kan geven.

Een kind kan de was doen: ik nam wat cirkels van dun karton ter grootte van mijn lens, kleurde ze zwart, en sneed met een mesje in het midden wat vormpjes. Ik maakte een sterretje, en kerstboompje, en een chevron, die meer op een hartje leek. Met een elastiekje maakte ik een sjabloon voor mijn lens vast, en toen kon ik aan de slag.

RIMG4207

Nou zijn er in mijn hoek van de wereld in november nog niet bijster veel fotogenieke kerstversieringen in het wild te vinden. En indrukwekkende standslandschappen vol lichtjes en neon is er ook al niet. Ik bouwde mijn huiskamer maar weer om tot fotostudio. Een zwarte fleecedeken over de boekenkast werd een donkere achtergrond, een streng kerstlampjes voor de achtergrondlichtjes, en een meter ervoor op de koffietafel werd een schoenendoos met een rood T-shirt een kerstig plateautje voor een kartonnen kerstboom en wat aanverwante rommel.

1216x886x1
Ik gebruikte een spiegelreflex (de Minolta XG-1 om precies te zijn) met het diafragma ver open voor een onscherpe achtergrond. Het sjabloon voor de lens blokkeert nogal wat licht, dus de sluitertijd moet vrij lang zijn. Ik zette de camera dus op een statief. Een nogal kleine gorillapod die eigenlijk niet geschikt is voor een zware reflex. Een handige truc is in zo’n geval om de zelfontspanner te gebruiken. Het indrukken van de sluiterknop laat de camera wat bewegen, maar tegen dat de zelfontspanner afgaat, is alle beweging al weer weggeëbt en heb je een keurige onbewogen foto.

1216x779x1
Ik realiseerde me al snel dat zelfs met lange sluitertijd mijn woonkamer ‘s avonds aan de donkere kant was, dus ik sleepte er nog een paar schemerlampen dichterbij om de boel wat extra op te lichten. Dat hielp. Ik ben uiteindelijk redelijk tevreden met mijn plaatjes, al is het lastig focussen met het sjabloon, en eerst focussen en dan het sjabloon op de lens pielen zonder de camera of lens te bewegen (dat kleine, lichte statiefje he?) is ook lastig. De vormpjes pakken leuk uit. Zelfs de foto´s zonder vormpje vind ik mooi, gewoon overlappende lichtbollen op de achtergrond staat ook al heel feestelijk.

1216x762x1
Ik probeerde ook nog een andere achtergrond, van verfrommeld aluminiumfolie. Als je daar een lampje op schijnt (ik gebruikte een rood en een wit fietslampje), reflecteren de kreukels ook allerlei lichtpuntjes die je met je sjabloon in vormpjes kan omtoveren. Op zich een aardig effect, maar je hebt ofwel een heel groot stuk alufolie nodig, of je moet echt heel dichtbij komen, en dan heb je nog wat meer licht op je onderwerp nodig dan ik zo snel bij elkaar kon scharrelen.

Camera met bokeh-filter.

Camera met bokeh-filter.

Bladerboekjes

Na mijn bladerprintexperimenten zat ik natuurlijk met een hele stapel afdrukjes. Een mooie gelegenheid om nog eens wat boekjes te maken.

Voor de losse velletjes dacht ik eerst aan een stab binding, maar daarbij gaat er al gauw een centimeter van je papier in de binding zitten, en dat vond ik jammer. Uiteindelijk maakte ik met washitape een accordeon, die ik in een simpele gevouwen kaft lijmde. Het sluitlintje loopt achter die gelijmde pagina door, aan de achterkant van de rug naar buiten, aan de voorkant van de rug weer naar binnen, en dan een halve centimeter van de rand weer naar buiten. De kaft versierde ik met een sugru-stempel in de vorm van een blaadje.

Gestempeld boekje Accordeonboekje Accordeonboekje Rug van gestempeld boekje Accordeonboekje

Ik had ook een stapele dubbele afdrukken, die ik tussen dubbelgevouwen velletjes papier had gemaakt. Ideaal om een genaaid boekje met katernen te maken natuurlijk. Ik gebruikte een variant op de koptische binding die ik al eens eerder had gebruikt, maar dan zonder het decoratieve knoopwerkje. Wel liet ik op de voor- en achterkant de lengte van de steken wat verspringen. Op het voorplat borduurde ik een blaadje als referentie aan de inhoud. Net niet in het midden, waardoor ik me genoodzaakt zag om de achterkant van het borduurwerk aan de buitenkant te doen. Nu was die achterkant ook mooi, met een wat dikker op het karton liggende kabel, dus het gaf niet. Het was vrij dik papier, dus ik maakte katernen van twee vellen. Ik ben erg tevreden met het resultaat.

Genaaid boekje Rug van genaaid boekje Genaaid boekje Genaaid boekje

Geredde spijkerbroek

Zou het komen doordat ik een zittend beroep heb dat mijn broeken altijd op mijn kont doorslijten? Of ben ik gewoon te gierig om op tijd nieuwe broeken te kopen? Dat, waarschijnlijk, en het feit dat er tegenwoordig geen spijkerbroeken meet te krijgen lijken zonder idioot nauwe pijken en een berg elastaan erin verwerkt, twee dingen waar ik een hekel aan heb.

Ingevoegde rant: dat elastaan! Het verpest niet alleen alle broeken – na een dag dragen staan er knieën in – maar lijkt ook in alle dames-T-shirts, hemden en dergelijke verwerkt te zitten. Na een maand of wat komen er van die uitlubberende stukken in de shirts en zien ze eruit of je ze uit de derdehandsbak van de kringloop hebt. En dan hebben we het nog niet eens over de milieuaspecten van de productie van dat spul. Een spijkerbroek is toch al niet het meest groene kledingstuk, maar het hoeft ook niet nog erger.

Nu heb ik nog één spijkerbroek van 100% katoen, maar die was ook alweer doorgesleten. Gelukkig kwam ik een vrij goede methode tegen om hem weer op te lappen. Vrij letterlijk. Hiervoor waren nodig:

  • opstrijkvlies (zoomband of zo)
  • strijkbout
  • wat lapjes spijkerstof, ik had nog wat over van mijn spijkerrok
  • een naaimachine
  • lichtblauw garen

Om te beginnen knipte ik wat lapjes stof met afgeronde hoekjes, alsof je een band plakt. Ik weet niet of die hoekjes echt nodig zijn, maar het kriebelt allicht minder dan vierkante hoekjes. Deze plakte ik met het zoomband en een strijkbout op de zwakke plekken. Gewoon de handleiding van het zoomband volgen: op de stof leggen, lapje erover, natte theedoek erop, en stevig strijken tot de theedoek zowat droog is. Oppassen dat je het plakspul alleen naast de gaten legt, anders ga je het straks zien.

Lapjes op de gaten gestreken

Dan met de naaimachine en een gewone rechte steek een flink aantal keer heen en weer zigzaggen. Als je garen in de kleur van de broek gebruikt, zie je er uiteindelijk verrassend weinig van. Tenminste, als je van tevoren de rafels van je slijtplek knipt, wat ik vergeten was.

Opgelapte gaten

Goed, het resultaat is misschien niet geschikt voor naar je werk, maar het is nog toonbaar genoeg voor de supermarkt of de camping. Nu maar hopen dat hij het volhoudt tot de skinny jeans weer passé is en er weer normale spijkerbroeken te krijgen zijn.

Opgelapte gaten