Archive for the ‘ hout ’ Category

Nog een blog

Een stukje schaamteloze zelfpromotie naar de mensen toe: er heeft weer een nieuwe digitale breinscheet van mij het licht gezien. Na mijn knutselverhalen hier, mijn statische camera- en filmpagina Fotografiemeukjes, mijn Lomohome en mijn Twittergeneuzel, ben ik nu ook te lezen op praatjesbijplaatjes.wordpress.com. Nog een blog? Jawel, want de stukjes die ik daar over fotografie schrijf zijn te lang voor Twitter, te Nederlands voor mijn Lomohome, passen niet binnen het vrij stakke stramien van de Fotografiemeukjes en zijn niet knutselgerelateerd genoeg voor hier. Vandaar. Het gaat wel allemaal nog steeds over fotografie: fotoboeken die ik leuk vind, mooie tentoonstellingen, ervaringen, geslaagde foto’s, noem maar op. Daarmee hoop ik dan de nieuwe Hans Aarsman te worden. Een mens kan wild dromen, nietwaar?

praatjesbijplaatjes.wordpress.com

Advertenties

Freelensing

Goed, het is dan geen knutselproject, maar het past wel tussen de andere experimenten hier. Ik heb eens wat ge-experimenteerd met freelensing. Het principe is heel simpel: neem een spiegelreflexcamera, schroef de lens eraf, houd de lens los voor de camera en neem een foto. Door de lens een klein beetje te kantelen, verschuift de focus en kun je heel selectief dingen scherp in beeld krijgen. In theorie kun je hier heel coole tilt-shift-achtige plaatjes mee schieten.

Gefreelenst plantje

De praktijk is uiteraard iets weerbarstiger.  Het valt niet mee om de focus precies te krijgen waar je hem wil. Beelden met veel dieptewerking werken daarom het best, dan is er allicht wel iets scherp. Ik heb me uitgeleefd op de bloemen in de tuin, en dat leverde heel aardige, prachtig softe plaatjes op. Ik zette daarvoor het diafragma helemaal open, de focusring op zo close mogelijk, en een snelle sluitertijd om te compenseren voor het extra licht dat tussen lens en camerabody door komt als je de lens los hebt.

Bij een aantal foto’s zie je prachtig de smalle streep scherpte lopen.

gefreelenste foto van Brik

Je kan er ook fraaie close-ups mee maken. Door de lens iets verder van de body te houden kun je bijna macrofoto’s maken. Probleem als je dit met een analoge camera doet is natuurlijk dat je pas achteraf ziet of je het goed doet. Maar het viel mij zowaar niks tegen. Ik ben wel te spreken over het softfocuseffect.

Gefreelenst wildemanskruid

Gefreelenste tulpjes

Met een digitale SLR kun je sneller zien of je het goed doet natuurlijk, al las ik daarover dan weer waarschuwingen dat je moet oppassen voor stof op je sensor. Dat je het maar weet.

Ik zou het graag eens op straatfotografie proberen, maar zit nog met de volgende kwesties:

  • Ik ben normaal al vrij slecht in straatfotografie
  • Ik vind het lastig om de lens los, gekanteld goed stil te houden en dan ook nog te focussen, en de camera ook nog stil te houden. Bij close-ups kan je het allemaal wat eenvoudiger houden, maar als je wide shots maakt, moet je toch met je fucusring aan de slag. Ik kom een hand tekort. Of een statief.
  • Als je voorbijlopende mensen scherp wil krijgen moet je denk ik wel erg goede reflexen hebben met zo’n groot diafragma. Of geduldig (met statief) op een plekje gaan staan en wachten tot er iemand langskomt.
  • Het is dus allemaal wat minder instinctief dan ik gewend ben, en vergt wat meer technisch inzicht over diafragma´s en dergelijke.

Kortom, er valt nog veel verder te experimenteren.

Erwtenrekje

Sinds kort heb ik een moestuin. Erg leuk, maar het vreet wel tijd. Vandaar dat er op het moment weinig meer van hout of wol wordt gemaakt. Gelukkig kan er ook in de tuin af en toe geknutseld worden. Van de week moest er bijvoorbeeld een klimrekje voor de erwten en de capucijners komen. Het is geen hoogstaand meesterwerk geworden, maar het voldoet.

Men neme: Wat paaltjes en een rol tuingaas.

Paaltjes en tuingaas.

Met een grondboor maken we wat mooie gaten (mooi werk, dat boren, weinig inspanning, en je krijgt prachtige gaten).

Grondboor.

Paaltjes erin, aanstampen, en dan kan het gaas worden vastgemaakt. Het krult al de neten, dus eerst maar even met een touwtje vastgebonden.

vastgebonden gaas

Vervolgend kon ik met krammetjes en een hamer aan de slag om de boel echt goed vast te zetten.  Waarbij ik maar weer eens wijs op de gevaren van een hamer:  nu ik een blauwe nagel heb (nou ja, een beetje, het is inmiddels al wel blauwer dan op de foto) valt me pas op hoe veel ik eigenlijk met mijn linkerduim doe…

Krammetje. Beetje blauwe duim.

Het resultaat is niet helemaal zo strak als een professioneel hek, en ook een stuk lager dan alle megalomane bouwwerken in de andere moestuinen, maar ik ben dan ook geen gepensioneerde 60-plusser met een schuur vol gaas en netten en zeeën van tijd. De erwten doen het er maar mee.

Erwtenrekje.

Insectenhotel

Een hele tijd lag er al een stapeltje snoeitakjes in de tuin te slingeren die ik voor een insectenhotel wilde gebruiken.

Takjes

Nu heb ik dan eindelijk de gigantische stap genomen om er een touwtje omheen te binden. C’est tout! De theorie is dat solitair levende insecten (bepaalde bijensoorten bijvoorbeeld) in de holle stengels kunnen nestelen. Goed voor de insecten, en goed voor de tuin, waar de planten bevrucht worden met hulp van die insecten.

Holtes voor insecten.

Op internet en in tuincentra en dergelijke zijn veel varianten te koop, met veel verschillende materialen die er ook nog heel decoratief uitzoen. Maar het is dus ook heel eenvoudig zelf te maken.

Hangend insectenhotel.

Nou ja, t’is een beetje een budgethotel (insectenhostel…), maar wat dondert het. Een mooiere, maar nog steeds heel eenvoudig zelf te maken variant zou zijn om behalve de holle takjes ook nog een groter stuk hout toe te voegen met daarin gaten in verschillende diktes geboord, eventueel afgemaakt met een dakje.

Spaarpot/fotolijst

Bladerend door de archieven van Photojojo kwam ik deze fotolijst/spaarpot tegen. Geinig, zij het ietwat duur. En niet meer verkrijgbaar, bleek na het aanklikken van de link. Maar heel complex ziet het er ook niet uit. Misschien wordt het weer eens tijd voor een houtprojectje…

 spaarpot/fotolijst

Wat zou ik nodig hebben:

  •  Vier latjes (of liever, 1 lange lat die later verzaagd wordt)
  •  Verstekbakje om de latjes op 45 graden af te zagen (ik kan ook mooie zwaluwstaarten maken, maar laten we realistisch zijn, de zwaluwstaarten van kistje II  zijn ook blijven steken in een embryonaal stadium)
  • Stukje triplex voor de achterkant
  • Stukje glas of perspex voor de voorkant
  • Fotoafdruk (bijvoorbeeld van iets waar je voor spaart…)
  • Eventueel wat plakplastic om de foto te beschermen tegen beschadigingen en vuil van de munten

 

Hoe zou ik het aanpakken:

  • Het is in essentie een raampje van vier latten, met een voor- en achterkantje die in twee groeven worden geschoven
  • Het lastigste is om de groeven in de lat te krijgen, ideaal is met een cirkelzaag, maar die heb ik niet. Een frees wel, maar dan krijg je meteen een groef van minimaal een halve centimeter. Da’s voor de achterkant nog wel te overzien (gewoon iets dikker plankje nemen), maar glas of perspex is echt een stuk dunner. Ik kan een dikkere gleuf frezen en daar een metalen profiellijst inzetten, maar dat is minder mooi. Ik peins nog even verder…
  • Voor het spaargat zou ik het bovenste latje kunnen splijten, dan in het midden een opening frezen, en de delen weer verlijmen (eerst ruw op lengte zagen, dan gat maken en verlijmen, dan pas op maat in verstek zagen). Of een iets breder gat gewoon frezen.
  • Hm, het geld moet er natuurlijk ook weer uit kunnen. Scharniertje? Slotje? Of gewoon pielen via dat bredere, gefreesde gat? Als ie echt open kan zou je ook de foto af en toe kunnen vervangen (als je voor wat nieuws gaat sparen).

Tuinkastje

Jaja, er is weer iets af! Een meubelstuk nog wel. Soort van. Ik heb mezelf eindelijk in actie geschopt en de laatste twee plakjes wat korter gemaakt (ik had de middelste planken even lang gemaakt als de planken van de buitenkant, maar dat past natuurlijk niet…). Na wat zagen, boren en schroeven staat ie nu dan eindelijk functioneel te wezen in de tuin, in plaats van in de weg te staan in de woonkamer. Hoera!
Funcioneel tuinkastje.

Tuinkastje III

Kruiskoploze schroef.Jaja, langzaam maar zeker nadert het tuinkastje zijn voltooiing. Na eerst de balkjes te hebben gebeitst hebben de losse delen een paar dagen (nou goed, weken) in een hoekje gelegen. Na het breken van mijn boortje was ik een tijdje niet gemotiveerd om de boel af te maken, maar vandaag moest er maar weer eens wat gedaan worden. Met een nieuw opgescharreld boortje de resterende gaten geboord, en toen kon er geschroefd worden.

Al snel deed zich een eerste belangrijk Leermoment voor: gewone schroeven (zonder kruiskop bedoel ik) zijn uitzonderlijk klote te schroeven met een eletrische boormachine.De altijd behulpzame Man des Huizes wist te melden dat ie me dat van tevoren had kunnen vertellen. Nooit te beroerd om mij door ervaring wijzer te laten worden, die man.

Om de boel niet nog verder de vertraging in te duwen het hele idee van roestvrijstalen houtschroeven maar laten varen en vloekend en tierend dan maar de dichtzbijzijnde door met messing spaanplaatschroeven opgevist. Kan mij het schelen, dat kreng moet af!

Nou ja, het einde nadert nu wel. Schroeven zijn geschroefd, achterlatjes zijn getimmerd (leek me beter dan schroeven, ik weet niet waarom). Nu moeten alleen de middenplanken nog op maat gezaagd. Bij het plannen van dit project was me even ontschoten dat de middenplanken natuurlijk iets korter moeten zijn. Maar dat is voor een volgende keer.

Tuinkastje bijna af.