Horizonwrap

Na het vakantieleed van vorig jaar ben ik toch een beetje huiverig geworden voor goeie camera’s los in mijn fietstas. Maar ja, ik wil op mijn komende fietsvakantie toch wel graag de Horizon meenemen. Maar hoe die zonder cameratas een beetje te beschermen? Ik herinnerde me wel eens advertenties voor lenswraps te hebben gezien, en dacht, zoiets voor mijn camera, dat moet niet moeilijk te maken zijn. Het doel was iets dan een beetje beschermend werkt, dus een tikje gewatteerd, en als het even kan ook een beetje waterafstotend.

Ik begon met een paar laagjes stof, van wat oude lappen die ik nog had liggen.

Wat oude lapjes.

Wat oude lapjes.

Ik knipte ze op maat en naaide ze op elkaar, met wat stiksels heen en weer om alles goed op zijn plaats te houden. Voor de waterafstotendheid knipte ik een strookje tafelzeil af, en naaide dat op de stof.

Een stukje tafelzeil.

Een stukje tafelzeil.

Een stukje zelfklevend klittenband zorgde voor een sluiting. Ik heb nog even getwijfeld of ik dat nog vast zal stikken, maar de zelfklevendheid lijkt vrij goed te houden, zelfs op de katoenen binnenkant.

Klittenband als sluiting.

Klittenband als sluiting.

Ik biesde het geheel af met een gezellig lintje, en gebruikte de stukjes lint die ik overhield voor nog wat extra zijsluiting.

De Horizonwrap

De Horizonwrap

Echt een super afsluitende waterdichte cameratas is het niet, maar zal wel wat lichte spatjes tegenhouden, en de camera beschermen in mijn fietstas. Bovendien kan ik hem indien nodig ook voor andere camera´s van vergelijkbare grootte gebruiken. Ik ben benieuwd hoe hij de vakantie gaat overleven.

Advertenties

Cursus Japans keramiek

Bij gebrek aan beter ideeën had ik voor mijn verjaardag een workshop Japans keramiek gekregen. Weer eens wat anders. Zo begaf ik mij op een zonnige zaterdag naar een klein zaaltje alwaar ik met een handvol andere dames van zekere leeftijd onder de hoede stelde van de Japanse Akira. Na wat uitleg over kleisoorten konden we aan de slag.

Lekker kleien.

Lekker kleien.

Zoals bij veel dingen leek het supersimpel toen de docent het voordeed, maar viel dat in de parktijk nog best tegen. Toch stonden na verloop van tijd wat mini-kommetjes, een kruikje, wat volgeltjes en een paar stempels klaar om gebakken te worden. Eerst werden ze voorgedroogd in de magnetron, toen in een kartonnen droogoventje, en tot slot was het tijd om de oven op de stoken.

Droogoventje.

Droogoventje.

Er past heel wat in zo mini-oventje.

Er past heel wat in zo mini-oventje.

Ook het oventje, op handig steekkarformaat zodat het mee de auto in kan, was zelfgeknutseld door de docent. Met een paar zakken houtskool kon het ding tot 900 graden worden opgestookt (al was dat voor die eerste ronde nog niet nodig).

De boel gaat de oven in.

De boel gaat de oven in.

Roodgloeiend aardewerk.

Roodgloeiend aardewerk.

Terwijl onze creaties stonden te bakken kregen we uitleg over de verschillende soorten glazuur. Toen konden de kommetjes uit de oven, even afkoelen, en konden we aan het glazuren slaan. Die glazuren zien er in eerste instantie uit als grijzig modderwater, dus het ging een beetje op de gok. Er stond weliswaar op de verschillende bakken glazuur welke kleur het was, maar hoe het echt uitpakt hangt af van de kleisoort en de temperatuur, en het niet of nu nu al ervaring hadden met het spul.

Glazuren met grijze modder

Glazuren met grijze modder

Met een paar zakken verse houtskool werd de oven weer opgestookt, en werd de boel voor de tweede keer gebakken. Een hoogtepuntje was daarna toe de spullen de over uitkwamen. Roodgloeiend en gekleurd. Zodra ze dan de emmer water in gingen om te koelen, verschoot de kleur naar de definitieve tint. Leuk om te zien.

Waterkoeling.

Waterkoeling.

Het resultaat (niet alleen van mij)

Het resultaat (niet alleen van mij)

Na afloop konden we op de resthitte van de oven nog kipspiesjes grillen, en uit onze zelfgemaakte kommetjes sake drinken.

BBQ

BBQ

Aan het resultaat kun je zien dat ik niet echt een natuurtalent ben, maar ik ben er toch wel tevreden mee. Het was in elk geval leuk om eens te doen. Een echte hobby zal het niet worden, daarvoor is het me te veel gedoe, en je moet weer ergens heen waar ze een oven hebben. Maar een leuke dag was het zeker.

Ook keramieken? Houd de site van de Volksuniversiteit Amersfoort in de gaten. Of die van Utrecht. Of Google zelf wat.

Reparondje

In de categorie “Jezus mens gooi die ouwe meuk toch weg en koop wat nieuws” trok ik mijn naaimachine weer eens tevoorschijn voor wat kleine reparaties.

Zo had ik een afritsbroek waar ik tijden geleden eens op vrij genante wijze uit was gescheurd. Met een lapje erop is ie in elk geval nog geschikt om in te klussen leek me. Echt onzichtbaar gerepareerd kun je het niet noemen, maar ach.

De vervangende afritsbroek is nog vrijwel heel, alleen was er een naadje naast de gulp losgeraakt, waardoor die gulp open lijkt te trekken, alsof de broek een maat te klein is. En dat valt reuze mee. Maar een naadje is zo gestikt natuurlijk. Relatief onzichtbaar.

Dan was er nog het kussensloop waar een gat in viel. Kan ook wel een lapje achter dacht ik. Meh. Niet mijn meest geslaagde reparatie ooit… Maar goed, kwestie van deze kant onder leggen (en misschien toch eens om een nieuw sloop gaan).

Eigenlijk had ik toen ik toch zo lekker bezig was ook meteen de rok met het rare flapje willen aanpakken, ware het niet dat bij de laatste reparatie (het simpele naadje bij de gulp) mijn naald spontaan explodeerde (echt, de stukken sprongen in het rond). Ik zal wel iets hards hebben geraakt, maar ik zou niet weten wat. Het was niet de rits volgens mij. Hoe dan ook, dat was mijn laatste naald, dus de rok moet nog wat langer wachten.

35 in 120

Het was al weer jaren geleden dat ik nog eens 35 mm-film in een 120-camera had gebruikt. Hoog tijd om die truc weer eens uit de kast te trekken dus. Ik had nog nooit een 35 mm-rolletje in de Holga gedaan, dus dat was de eerste camera die ik selecteerde. Ik fröbelde er een rolletje Agfa Vista Plus 200 in en nam de camera mee op fietsvakantie. Van tevoren had ik even opgezocht hoe ver je de camera moest doorspoelen, want 35 mm-film heeft natuurlijk niet het handige backingpapier met nummers. 25 klikjes, zei Google, dus dat is wat ik deed.

Het resultaat is heel aardig. De 25 klikjes waren vooral aan het eind van de film goed, aan het begin was het eigenlijk iets te weinig, waardoor de eerste foto´s wat overlappen. Je mist dan een beetje het panorama/effect van de latere foto´s op het rolletje. Omdat alleen de hoekpunten van het beeld buiten de film vallen, mis je de sterke vignettering van de Holga grotendeels. We heb je nog steeds de dromerige uitstraling van de plastic lens. De foto´s die ik met de closeuplens maakte zijn ook weer typisch Holga: perfect scherp net achter het object dat ik wilde vastleggen… Maar goed, dat heeft verder niks met de film te maken, maar alles met mijn eigen gekluns.

Ik wilde ook nog een camera gebruiken die ik normaal nauwelijks gebruik. De Kodak Brownie box 6-20. Daar moet 620-film is, wat hetzelfde is als 120-film, maar op een iets ander spoeltje. Dat is een beetje gedoe, om een rolletje over te spoelen op een ander spoeltje, dus vandaar dat deze camera meestal maar wat stof staat te verzamelen. Nu deed ik er een rolletje Lomography CN 100 film in en ging ermee op pad.

Ik had van tevoren met wat loze film uitgemeten hoeveel ik moest doorspoelen (3,25 slagen van de spoelknop), maar daar heb ik me toch wat verteld. Er zit enorm veel afstand tussen mijn foto’s, ik had de helft meer foto’s kunnen nemen als ik beter had doorgespoeld (1,5 a 2 slagen was ook genoeg geweest als ik de negatieven zo bekijk. Puntje voor de volgende keer dus.

De Brownie Box maakt normaal nagetieven van 4 X 8 cm, wat als gevolg heeft dat de 35 mm-foto’s uit deze camera wat spectaculairder panoramisch zijn dan die in de Holga (die negatieven van 4 X 4 cm produceert). Ik vond het wel wat lastiger mikken met de Brownie om in beeld te krijgen wat ik in beeld wilde hebben. Toch vind ik uiteindelijk deze foto’s beter geslaagd dan die met de Holga, ze zijn wat duidelijker afwijkend.

Spelen met de scanner, deel 2

Mijn scannerexperiment van laatst was aardig, maar leverde niet echt spectaculaire beelden op. Nou kun je met een scanner natuurlijk nog wel meer. Het is eigenlijk een soort onhandige, statische, omgekeerde slit scan-camera. Waar een slit scan-camera stilstaat en zo bewegende dingen vastlegt, beweegt de scanner om stil liggende dingen vast te leggen. Ik gebruik hem om negatieven in te scannen, en af en toe een formulier of zo. Maar je kunt er natuurlijk ook andere dingen op leggen. Alles wat op een glasplaat ter grootte van een A4 past eigenlijk.

Dat levert ook niet noodzakelijkerwijs hele spannende plaatjes op, al kun je er wel fraaie, kraakheldere bloemenportretten mee maken.

Scannerfoto.

Scannerfoto.

Ik scande dus wat lentebloemen in, bewonderde het scherpe beeld, en bedacht toen dat het leuk zou zijn om tijdens het scannen de bloem wat heen en weer te schudden. Dat geeft inderdaad een geinig glitch-effect.

Scannerfoto met glitch.

Scannerfoto met glitch.

Nog leuker werd het toen ik beide varianten combineerde in een gifje.

Glitchgif.

Glitchgif.

De truc hierbij is om eerst het stilstaande beeld te scannen, niet aan de bloem te komen en meteen een tweede scan te maken. Bij die tweede wiebel je halverwege het scannen wat aan de bloem. Zo sluiten de plaatjes mooi op elkaar aan als je er een gif van bouwt (met gifmaker.me of een vergelijkbare site bijvoorbeeld). Ik herhaalde steeds een stuk of vijf statische beelden, en deed er dan één glitch bij. Als je ze allebei even lang maakt wordt het wat stroboscopisch, en ik vind het juist wel leuk als je in eerste instantie een stilstaand beeld ziet, en dan opeens een glitch.

Anyway, weer een extra functie voor de scannen gevonden en mezelf een uurtje aangenaam bezig gehouden.

Hyacinthgif

Hyacinthgif

Pinholemaand 2

De eerste resultaten van pinholemaand 2018 waren maar matig. Gelukkig werkte experiment twee een stuk beter. Een paar jaar terug maakte ik deze simpele camera waar precies een 3×4 filmhouder die ik nog had liggen in paste. Ik vulde hem toen met stroken negatieffilm, wat maar matig werkte. Dit keer vulde ik mijn houder met positiefpapier. Dit papier geeft in tegenstelling tot standaardpapier na ontwikkelen meteen een positief beeld, en is dus bij uitstek geschikt voor pinholes.

En inderdaad. Het is nog een beetje uitproberen wat de goede belichtingstijd is. De bijsluiter geeft wel een indicatie (ongeveer 2 minuten in helder daglicht, wat langer bij minder helder licht), maar het blijft wat schipperen. Toch heb ik dit keer een paar heel acceptabele foto’s weten te maken. Een paar een tikkie donker, eentje een tikkie licht, en eentje precies goed.

Dat smaakt naar meer!

Big Pinhole met Harman positiefpapier

Big Pinhole met Harman positiefpapier

Big Pinhole met Harman positiefpapier

Pinholemaand 1

Ooit maakte ik al eens een versie van deze pinhole panoramacamera. De resultaten waren veelbelovend, maar nog wat ruw. Een tweede versie bleek dan weer een teleurstelling te zijn. Ik nam aan dat het door slecht aftapen kwam, en hergebruikte die laatste camera, maar dan met zorgvuldiger afgetapete naden.

Tsja. Na een tweede rolletje vol lichtlekken ben ik de conclusie gekomen dat het niet aan de tape ligt, maar aan een krukkige sluiterconstructie. Daarbij is de pinhole zelf volgens mij ook niet echt heel goed gelukt, want de foto’s zijn hardnekkig onscherpig gebleven. Echt een haarscherp beeld is toch al lastig met zo’n eigen fabrikaat pinhole, maar deze foto’s waren wel erg wollig.

Misschien dat ik het volgend jaar nog eens probeer met een andere sluiterconstructie.

Rocket Pinhole met Adox CMS 20 film

Rocket Pinhole met Adox CMS 20 film

Rocket Pinhole met Adox CMS 20 film

Rocket Pinhole met Adox CMS 20 film

 

Advertenties