Spelen met de scanner

Toen ik laatst licht verveeld over het internet surfte, kwam ik via het onvolprezen welikeart.nl het werk tegen van Jannemarijn Renout. Volstrekt abstracte plaatjes zonder een schijn van figuratief, gemaakt door met een scanner op de lucht of het water te richten en dan een scan te maken. Het resultaat zijn kleurrijke, geometrisch aandoende beelden, een soort reuzenglitch. Mooi vind ik ze, vooral als je er een aantal bij elkaar ziet.

Ik las het interview met Renout, keek eens naar mijn eigen scanner, en dacht: hmmm…

Het was stralend weer, ds sleepte ik scanner en laptop (want zonder computer wil mijn scanner niet) naar buiten, plugde alles in een verlengsnoer, zette de scanner open en drukte op ‘scannen’. Het resultaat was een spierwit overbelicht plaatje.

Wit plaatje gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Misschien moet ik voor het scannen wat et de instellingen klooien, dacht ik, en schoof wat aan de histogrammen in het scannerprogramma. Het resultaat was nog altijd weinig spectaculair.

Grijzig plaatje gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

De lucht was duidelijk te licht voor mijn apparatuur, dus keerde ik de scanner om en richtte hem op de grond. Daar is het ding geloof ik niet helemaal op gebouwd, want al snel begon hij onheilspellende geluiden te produceren. Ik ben nogal aan mijn scanner gehecht, ik heb nogal wat negatieven te verweken tenslotte, dus keerde ik hem maar snel weer rechtop. Het resultaat was dit keer al meer wat ik ervan had gehoopt: deels abstract, deels mijn bezorgde gezicht.

Half abstract beeld gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Als laatste probeerde ik de lucht nog maar een keer, het licht wat afschermend met mijn hoofd.Het resultaat is dit prachtige zelfportret. Het valt me reuze mee hoe scherp het beeld nog is. Raar breed uitgerekt, dat wel, maar toch vrij herkenbaar. Geinig.

Zelfportret gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Gemaakt met de Epson V500 flatbedscanner.

Al met al bepaald niet de fraaie plaatjes die Renout weet te maken, maar goed, haar werkwijze is dan ook wel iets intensiever dan mijn vijf minuten per scan. Dat je niet denkt, dat kan mijn kleine zusje ook, want het valt dus nog niet mee om er echt goeie beelden uit te halen. Desalniettemin was het een leuk experiment, de moeite waard om eens te proberen.

Advertenties

Stereofotografie

Vorig jaar kocht ik het boek Queen in 3D, vol met stereofoto’s van de band Queen. Gitarist Brian May blijkt behalve muzikant namelijk ook groot liefhebber en verzamelaar te zijn van stereofoto’s. Zijn London Stereoscopic Company geeft behalve het genoemde boek ook setjes klassieke stereofoto’s uit, en hij heeft zelf ook heel wat stereofoto’s gemaakt in de loop der jaren. Aangezien bij het boek ook een speciale stereoviewer zat, leek het me leuk om ook eens wat stereoplaatjes te gaan schieten.

Toevallig had ik ook net de Holga TIM aangeschaft, die met zijn twee lenzen naast elkaar ook een soort stereocamera is. Ik ging dus op pad om wat stereoplaatjes te schieten. Ik gebruikte twee methodes:

  • Met de twee lenzen tegelijk schieten, in de hoop dat de afstand tussen de lenzen genoeg zou zijn voor een stereo-effect.
  • Omdat ik twijfelde of de afstand wel genoeg zou zijn, maakte ik ook wat foto’s met één lens tegelijk, waarbij ik tussen de twee foto´s een klein stapje opzij deed.

Het resultaat was een serie bijna identieke duo´s, waarbij wel bleek dat je bij het één voor één fotograferen wel moet zorgen dat je de camera recht blijft houden…

Stereofoto met twee lenzen tegelijk. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Stereofoto met twee lenzen tegelijk. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Stereofoto met losse foto´s met een stapje ertussen. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Stereofoto met losse foto´s met een stapje ertussen. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Bij gebrek aan printer thuis maakte ik na het inscannen eerst een paar zogenaamde wiggle gifjes. Die waren lang niet onaardig (en een goede manier om hier wat van het effect zichtbaar te maken).

Gif van twee bijna identieke foto's. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Gif van twee bijna identieke foto’s. Holga TIM met Lomography Lady Grey 400 film.

Aardig, maar nog niet helemaal het spectaculaire 3D-effect waar ik op hoopte. En ik wilde natuurlijk ook de stereoviewer uitproberen. Dus printte ik mijn foto’s uit, een beetje op de gok wat me een goede afmeting leek. Later las ik op de stite van de Stereoscopic Company dat 7 à 7,5 cm afstand tussen de middelpunten van de foto’s ideaal is. Gelukkig zat ik daar niet al te ver vanaf.

Stereoviewer met foto's.

Stereoviewer met foto’s.

En zowaar! 3D! Zomaar zelf gemaakt en alles. Zowel de foto’s met beide lenzen tegelijk als die met de lenzen apart werken. Wel is het effect wat duidelijker als je ze los maakt, of het moeten echt close-ups zijn (zoals de bol knoflook). Maar een klein stapje opzij is al genoeg, of zelfs van je ene voet op je andere voet leunen. Verder werkt het het best als je een duidelijk losstaand voorwerp tegen een achtergrond hebt (weer die knoflook, of een gebouw), of een straatje met duidelijk diepte.

Je hoeft er natuurlijk ook niet speciaal een camera met twee lenzen voor te gebruiken, elke camera is goed, het is gewoon een kwestie van twee keer afdrukken. Dit gaat het denk ik heel leuk doen op vakantie, in pittoreske smalle steegjes en zo. Het is in elk geval zeker voor herhaling vatbaar.

Tweede poging filmsoep

Mijn eerste poging tot filmsoep was niet geweldig, maar ook weer geen totale mislukking. Ik wilde er dus wel een tweede poging aan wagen. Ik gebruikte dit keer een fatsoenlijke camera, genoeg licht, en liet het rolletje mee in de afwasmachine draaien (op 65°). Ik liet het dit keer een week of drie drogen voor ik het ontwikkelde, en daar werkte beter. Bij de leader zag je wel dat een deel van de emulsie helemaal weg was, wat me enige zorgen baarde.

Aangetaste emulsie

Aangetaste emulsie

Na het ontwikkelen boek dat gelukkig mee te vallen. Een paar kleine plekjes waar de emulsie waar was aangevreten, op een nog best decoratieve manier, en verder was de film redelijk intact.

De film was daarbij ook nog eens redelijk waar ik ervan gehoopt had. Gezellige kleurzwemen en hier en daar lichtgevend gele spikkels, maar wel zo dat de foto’s nog herkenbaar en schep waren. Helemaal niet onaardig. Ik durf niet te zeggen of ik dit vaker ga doen, maar in principe geeft de afwasmachine-methode eigenlijk best leuke resultaten.

Door de afwasmachine gehaalde film.

Door de afwasmachine gehaalde film, met bovenaan een plekje weggevreten emulsie.

Door de afwasmachine gehaalde film.

Door de afwasmachine gehaalde film.

Door de afwasmachine gehaalde film.

Door de afwasmachine gehaalde film.

Triomf!

Eind 2016 tikte ik bij de kringloopwinkel een fraai cameraatje op de kop, een Ricoh 500G. Ik viel voor het fraaie uiterlijk en kon niet wachten om er mee op pad te gaan. Wel moest ik eerst de vieze prut van een vergane binnenbekleding wegpoetsen. Al snel bleek dat de reepjes fluweel die ik ter vervanging in de camera had geplakt niet voldoende waren. Lichtlekken zover het oog reikte.

Meer fluweel dus. Maar helaas, nog altijd niet genoeg fluweel. Dat zag ik pas twee rollen later, want ik had in mijn optimisme de Ricoh al meegenomen op vakantie. Gelukkig vielen de lichtlekken op de winterse zwartwitfoto’s wat minder op, maar het bleef jammer. Nog wat extra fluweel dus. Tot mijn chagrijn bleek ook dit nog niet genoeg te zijn.

Bij de meeste andere camera’s zou ik het al lang en breed hebben opgegeven. Maar de Ricoh 500G was zo mooi, en de foto’s die wel lukten, waren toch wel weer zo goed dat ik het niet zomaar wilde opgeven. Meer fluweel dus, tot ik bijna bang was dat de camera spontaan open zou springen. Maar met succes. Het kreng is eindelijk lichtdicht! Triomf!

Ricoh 500G met Agfa Vista Plus 200

Ricoh 500G met Agfa Vista Plus 200

We gaan mooie dingen maken, mijn Ricoh 500G en ik.

Spijkerboek

Na mijn kartonnen longstitch boek wilde ik nog wel eens zo’n omslag maken. Ik had weliswaar nog altijd geen lap leer, maar wel wat oude lappen van een verbouwde spijkerbroek. Ik dacht, als je daar nu twee lagen van op elkaar naait, heb je ook wel een stevig omslag.

Zo bedacht, zo gedaan. Om te beginnen knipte ik twee lapjes en plakte die met strijkband met de binnenkant tegen elkaar. Dit om verschuiven bij het naaien te voorkomen.

Daana stikte ik met het naaimachine de lapjes stevig op elkaar. Ik maakte twee rechthoeken met een centimeter of twee ertussen, plus nog een extra strookje op wat de flap zou worden. Ik gebruikte verschillende kleuren boven- en onderdraad, omdat ik geen zit had een nieuw klosje op te spoelen.

Ik had inmiddels een handleiding gevonden waarin je verschillende katernen met één draad kon instikken, maar had niet goed gekeken. Ik had al mijn katernen namelijk al op drie plaatsen ingeprikt, terwijl ik voor deze methode een oneven aantal gaatjes moest hebben. Het werden dus toch weer los ingenaaide katernen. Ik prikte ook gaatjes voor in de stof (gemarkeerd met een dunne pen voor de zichtbaarheid.

Dit keer gebruikte ik een wat dikkere draad, die goed bij de blauwe stof past. Als sluiting gebruikte ik een reepje zoom dat over was na het knippen van de srof. Met een klein drukkertje erop om de boel dicht te houden.

Tot slot rafelde ik de randjes van de stof nog wat uit, voor een nostalgisch afgeknipte-spijkerbroekgevoel (van toen ik in de jaren ’90 op de middelbare school eindeloos aan de randen van mijn afgeknipte spijkerbroek zat te prutsen om priecies de goede rafelrand te krijgen).

Ik ben niet ontevreden.

Eerste poging filmsoep.

Voor mijn maadelijkse fotoproject stond de filmsoep op het programma: mishandel je film met chemicaliën en kijk wat er gebeurt. Het is iets waar ik een beetje dubbel tegeover sta. Het kan fantastische resultaten opleveren, veelkleurig en psychedelisch. Maar voor het zelfde geld verpest je je dure film en mooie foto’s er totaal mee. Een beetje onzekerheid wat betreft resultaat is wel leuk (daarom houd ik van analoge fotografie tenslotte), maar je kunt het ook overdrijven. Maar goed, ik wilde het toch wel eens proberen.

Ik deed een eerste poging en dropte een half rolletje volgeschoten film in een kop koffie met baking soda en lief het een uurtje staan. Toen liet ik het een dag of wat drogen en ontwikkelde hem. Ik had hem niet lang genoeg laten drogen want de film plakte nog behoorlijk toen ik hem uit de cassette probeerde te trekken. Uiteindelijk moest de flessenopener eraan te pas komen om het hele rolletje te slopen. Filmsoep met extra garnituur van krassen en stof dus.

Het resultaat is niet bijster spannend. 100 iso film en grouw decemberweer gaan niet echt samen, dus de meeste foto’s waren nogal onderbelicht. Met de chemische mishandling erbij zagen de meeste er dan ook ongeveer zo uit.

Eerst poging filmsoep. Ricoh 500G  met Lomography CN 100.

Eerste poging filmsoep. Ricoh 500G met Lomography CN 100.

Een paar vuurwerkfoto’s waren al wat beter. Er stond in elk geval wat op. Toch waren ze beter geweest zonder filmsoep.

Eerste poging filmsoep. Ricoh 500G  met Lomography CN 100.

Eerste poging filmsoep. Ricoh 500G met Lomography CN 100.

Eigenlijk de enige foto die er een beetje uitzag zoasl ik had gehoopt was deze. Zie de gezellige licht psychedelische kleurwazen.

Eerste poging filmsoep. Ricoh 500G  met Lomography CN 100.

Eerste poging filmsoep. Ricoh 500G met Lomography CN 100.

Een wat matig resultaat. Maar vooruit, ik zal het nog wel eens proberen met een andere cocktail.

Longstitch boekje in karton

Op de internets zag ik allerlei mooie handgemaakte boekjes met leren omslag. Sjiek, maar ik heb geen lappen leer rondslingeren om tot boek te maken. Ik dacht, met karton kan het vast ook wel. Ik koos dus een handleiding op internet uit en gind aan de slag.

Ik had een oude wijncatalogus liggen met een gezellig bloemenplaatje op het omslag. Dat omslag was wel geschikt, leek me. Om de reclame aan de binnenkant aan het oog te onttrekken en het meteen wat steviger te maken, plakte ik er bijpassend geel hobbypapier op. Het was net wat te kort, omdat ik er wel voor moest zorgen dat de twee soorten papier met de vezels in de zelfde richting lagen (anders buigt het minder goed, en kan het in verschillende richtingen gaan werken). Nou ja, we deden het er maar mee.

Wijncatalogus met papier.

Wijncatalogus met papier.

Ik maakte wat voorvouwen voor de rug: ik mat de dikte van de drie katernen van kladpapier en maakte toen twee rillen op de goede afstand. De ril die ik maakte voor de omslagflap ging scheef, da’s dan weer jammer.

Rillen en keepjes.

Rillen en keepjes.

Daarna maakte ik vier keepjes in de rug om de katernen vast te naaien. In de katernen kwamen ook steeds vier gaten. Dit keer niet met een gammele kopspeld en zere vingers, maar met een daadwerkelijke priem. 5 euro well spent, zeg ik.

Een heuse priem.

Een heuse priem.

Pas op het moment dat ik de katernen ging vastnaaien (met een simpele pamfletsteek) kwam ik erachter dat elk katern apart moest worden vastgemaakt (zoals ik ook vaak een recept pas tijdens het koken lees…). Jammer, want ik vind het mooier als alles in één keer wordt genaaid. Maar ik had geen zin om op zoek te gaan naar een andere tutorial, dus ik deed het maar gewoon braaf.

Het resultaat is evengoed heel aardig, voor een eerste poging. Niet helemaal recht, maar ach.

Zo goed als recht stikwerk.

Zo goed als recht stikwerk.

Als sluitkoord heb ik gewoon een koordje gehaakt, in net de verkeerde kleur geel. Past net niet helemaal, maar ach, eerste poging dus he?

Ik ben niet ontevreden.

Boekje met net niet passend sluitkoord.

Boekje met net niet passend sluitkoord.

Advertenties